Adventurer Blog

2011-02-25T14:18:00.002+01:00

O ROWERZYŚCIE CO SIĘ MACZETOM NIE KŁANIAŁ

Pięciu facetów zaatakowało go maczetami w Dakarze. Ranili go w lewą kostkę i stopę, a jednak nie oddał plecaka i kamery. Po tygodniu w szpitalu znów wskoczył na siodełko. Przeczytajcie o Peterze Gostelow, który jedzie na rowerze z Londynu do Kapsztadu. To tylko 30 tys. kilometrów ;)

Zdjęcie z www.thebigafricacycle.com

2010-06-16T21:21:00.006+02:00

DARIUSZ DZIURZYŃSKI CZYLI PIĘĆ MIESIĘCY W NIEWOLI U PIRATÓW

"U somalijskich piratów Dariusz Dziurzyński nauczył się, kiedy zaczął krzyczeć, żeby nie dać sobie zrobić krzywdy. Dowiedział na czym polega piracko-rosyjska ruletka, do kogo w Somalii trafia zgniły ryż od Czerwonego Krzyża i jak smakuje sos z zarobaczonej kozy" - tak TVN24.pl zachwala historię o polskim marynarzu z brytyjskiego chemikaliowca "St James Park" porwanym przez piratów. Zachęcające, prawda? Rzecz warta przeczytania. Gotowy materiał na scenariusz filmowy.

Zdjęcie z www.wikipedia.com

2010-06-04T14:14:00.004+02:00

ANDRZEJ BONARSKI: GÓRA CHCE ZABIĆ FACETA

W dzisiejszej Gazecie Wyborczej 78-letni ex-taternik Andrzej Bonarski mówi o górach. I nie pieprzy się w tańcu. Odziera je z romantyzmu.

Bonarski: "Jeśli ktoś jest spokojnym turystą, pięknoduchem, sentymentalnym ekologiem, to góry mogą być dla niego piękne. Natomiast ja od pewnego momentu byłem wyczynowcem sportu ekstremalnego, jakim jest taternictwo. Wyczynowiec to egotysta - skrajny, nie prospołeczny. A cała przyjemność sportów ekstremalnych polega na tym, że wcześniej czy później pan się musi zabić. Góra to morderca; ludzie wyszli z morza, góry to fanaberia, za którą słono się płaci"

Na prawdę mocna i mądra rozmowa (z Wojciechem Staszewskim) o górach, śmierci i o tym kiedy należy odciąć partnera. Niestety dzisiaj (piątek, godz. 14.16) nie było jej jeszcze w necie. Warto jednak na nią zapolować w przyszłości.

2010-05-24T14:51:00.005+02:00

JORDAN ROMERO MA 13 LAT I WŁAŚNIE ZDOBYŁ MOUNT EVEREST

Co robiliście mając 13 lat? Jordan Romero postanowił, że to świetny wiek, żeby wejść na najwyższą górę świata. Jak pomyślał tak zrobił (razem z ojcem i szerpami). W sobotę został najmłodszym człowiekiem, który stanął na tym szczycie.

New York Times zastanawia się kiedy jest zbyt młodym na takie ekstremalne doświadczenia. Chłopak napisał w mejlu do NYT:

“I don’t feel like I am rushing. Everest just happens to come now when I am 13 and I don’t think age matters so much."

Zdjęcie: rook86 (www.flickr.com)

2010-05-12T16:28:00.003+02:00

GLIŃSKI, "LONG WALK PLUS EXPEDITION" i "THE WAY BACK"

To niezwykła historia - w 1940 roku grupa uciekinierów z sowieckiego łagru przedzierali się pieszo przez Tajgę, góry, pustynie. 6 tys. kilometrów z Jakucka do Kalkuty na nogach bez sprzętu i przygotowania. Teraz śladami polskiego oficera Witolda Glińskiego pójdą organizatorzy "Long Walk Plus Expedition". Fajne połączenie historii z przygoda.

Rozmowę z nimi obejrzycie na stronie Rzeczpospolitej (dzięki Tomek za info!).

A już wkrótce na ekrany kin wejdzie film Petera Weir'a "The Way Back" inspirowany historycznymi wydarzeniami.

Kadr z filmu "The Way Back"

2010-04-22T16:01:00.003+02:00

UNIA DOPŁACI DO WAKACJI

Na takie informacje warto czekać. Unijni urzędnicy uznali, że podróżowanie jest niezbywalnym prawem człowieka. I chcą dopłacić do europejskich wojaży ludzi biednych, emerytów i osób do 25 roku życia. Więcej przeczytacie na dziennik.pl

Zdjęcie ze strony: www.flickr.com autor: kokorowashinjin

2010-04-09T15:12:00.006+02:00

KAZIMIERZ NOWAK I AFRYKA NOWAKA JESZCZE RAZ

Tym razem spory tekst w dzisiejszej Gazecie Wyborczej "Jak smakuje chleb pustynny" (na wyboracza.pl jeszcze go nie znalazłem). A w nim sporo ciekawostek z wyprawy śladami świetnego i dopiero niedawno docenionego człowieka, który na rowerze, konno i łodzią przejechał Afryka z północy na południe i z powrotem.

Warte uwagi wspomnienie Piotra Sudoła jednego ze śmiałków, który ruszył śladami Nowaka:

"Pustynia oferuje bardzo wciągający sposób życia, szczególnie dla osoby, która potrzebuje wolności, niezależności, przestrzeni. To jest twarde życie, nie masz innej opcji, musisz działać zgodnie z rytmem natury. Budzisz się, kiedy jest jasno, kładziesz spać, jak zapada zmrok. Pustynia jest bardzo sterylnym miejscem, nie ma ludzi, zakłóceń. Jesteś sam ze sobą. Poza pustynią non stop cię wszystko rozprasza. Kolory, informacje, dźwięki. Tam działasz w skupieniu. I dlatego potem tęsknisz za nią"

Zdjęcie: Alex Lichtenberger (www.flickr.com)

2010-04-08T16:47:00.003+02:00

PAN OD WAKACJI

Ciekawy patent na zarobek. Spójrzcie na stronę "pana od wakacji", który każdemu chętnemu pomoże zorganizować wyjazd: wybrać najtańsze bilety lotnicze, hotele, wynająć samochody itp. Dobry pomysł panie Tomaszu!

Zdjęcie: gnackgnackgnack (www.flickr.com)

2010-02-09T18:49:00.006+01:00

MAREK KAMINIŃSKI I JACEK HUGO - BADER

Wywiady, których nie warto przeoczyć. Świetny reportażysta Jacek Hugo - Bader opowiada w "Dwutygodniku" o pisaniu, bohaterach, podróżach. Kto czytał jego teksty ten wie, że potrafią sponiewierać.

Kamiński wystąpił jako ekspert - jakżeby inaczej - od mrozu. W trójmiejskiej "Gazecie Wyborczej" rzuca garścią przemyśleń i smaczków nie tylko o niskich temperaturach.

Pytany przez dziennikarza czy teraz nie jest łatwiej polarnikom, bo mają nowoczesny sprzęt stwierdza:

- (...) sprzęt od tamtych czasów niewiele się zmienił. Czy te nowoczesne materiały tak bardzo różnią się od zwykłej wełny? Nie sądzę. Może kosmetyki do smarowania twarzy. Ale chyba też niewiele się zmieniły. To tylko reklama."

(...)

Ale w razie wypadku na Antarktydzie można wezwać pomoc przez telefon satelitarny.

- Telefon może wpaść do szczeliny i co wtedy? To tylko gadżety. Protezy, na nich nie można polegać. Kiedy robi się zimno, nie ma co pomstować ani z tym walczyć, trzeba z tym po prostu żyć.

Ale jak żyć, gdy jest minus 60 stopni?

- Trzeba być przygotowanym na każdą ewentualność. Przewidzieć, co może się wydarzyć. Kiedyś na Grenlandii spotkałem komandosa SAS, jakiś trening sobie robił. I on miał ogrzewany namiot. Uważam, że to błąd, bo nie ma co polegać na ogrzewaniu w namiocie. Ja zawsze śpię w zimnym."

Kamiński opowiada później, że kładzie się spać w puchowej kurtce do śpiwora, budzi co kwadrans i rozciera zmarznięte kończyny. Sika do butelki i przez miesiąc się nie myje (jego ubrania z wyprawy z 1995 roku mimo wielokrotnego prania wciąż śmierdzą potem). Podkreśla: najważniejsza jest wyobraźnia i dobre przygotowanie wyprawy, strach pomaga, ale panika gubi.

Podróżnik opowiada jeszcze fajnie o swojej rodzinie, wizjach jakie miał podczas wyprawy na biegu oraz dlaczego zakopał "Mistrza i Małgorzatę" pod śniegiem.

2010-02-01T15:44:00.006+01:00

FASCYNUJĄCA HISTORIA AMELII EARHART

Bardzo ciekawa historia opisana w "Rzeczpospolitej" , którą przeczytałem dzięki Pawłowi i szczerze polecam. Rzecz jest o Amelii Earhart, słynnej lotniczce zaginionej w latach 30-tych na południowym Pacyfiku.

Earhart postanowiła oblecieć ziemię wzdłuż równika czym zszokowała opinię publiczną (kobieta i takie pomysły!). Jej zaginięcie owiane było tajemnicą (np. miała zostać japońskim szpiegiem i działać jako "Tokijska Różą") i dopiero teraz może zostało rozwiązane. Nie chcę zdradzać finału, ale jest on w stylu Robinsona Crusoe.

W lutym do polskich kin wejdzie "Amelia" - film o Earhart z Hilary Swank w roli głównej. Warto obejrzeć? Na rottentomatoes.com film zebrał zaledwie 21 procent pozytywnych recenzji.

Filmowcy zmarnowali świetną historię.

Zdjęcie z www.wikipedia.org

2010-01-20T16:46:00.003+01:00

SZIŁAJTIS - OBIEGŁO O SAMOTNYM REJSIE WOKÓŁ ZIEMI

W wolnej chwili przeczytajcie bardzo ciekawy wywiad w "Wysokich Obcasach" z Martą Sziłajtis - Obiegło, najmłodszą Polką, która opłynęła samotnie ziemię. Warto.

Żeglarka opowiada, że podczas rocznego rejsu najdłużej spała 2,5 godziny, jak zaproponowała pomoc piratom, o tym, że zawsze miała złe zdania o samotnych żeglarzach, zdradza też dlaczego malowała paznokcie u nóg. Ciekawostek żeglarsko - podróżniczych jest w tej rozmowie o wiele więcej.

Oto fragment :

"Nie chciałaś wracać?

Rok zmienia człowieka. Mnóstwo przeżyłam, wiele widziałam. Nie tak łatwo później wrócić do starego świata. Nie wiedziałam, czy będę potrafiła żyć jak dawniej. Nikt tego nie wie. Zupełnie zmieniłam sposób patrzenia na świat.

Na morzu nabiera się dystansu do wszystkiego. Ludzie histeryzują, bo spóźnią się do pracy, szef na nich nawrzeszczy. Ja też miałam napięte terminy, pracę, studia. Nagle znalazłam się sama na środku oceanu. A tam w każdej chwili możesz zatonąć. Wtedy zaczynasz rozumieć, co to jest 'życiowy' problem.

W końcu wróciłaś.

I na początku nie było ze mnie za wiele pożytku. Struny głosowe wytrzymywały kilkanaście minut rozmowy. Zresztą w ogóle nie chciało mi się rozmawiać. Odpowiadałam przeważnie tylko 'tak' lub 'nie'. Wracałam 'do żywych' powoli. Uczyłam się na nowo spać i tego, że podłoga się raczej nie kiwa. I że co dzień można mieć świeży chleb i dużo słodkiej wody. A nawet tego, że w lodówce bywa zimne piwo. Zaczęłam nowe studia, zorganizowałam też parę rejsów szkoleniowych."

2010-01-12T10:27:00.003+01:00

KONIEC NATIONAL GEOGRAPHIC ADVENTURE

Kryzys szalejący w Stanach zmiótł z rynku NGA. Grudniowy numer tego fajnego magazynu był ostatnim.

Wielka szkoda - mało jest na rynku pism tak bardzo inspirujących do szalonych wypraw. Pamiętam reportaże ze spotkań z szamanami zagubionych w tropikalnych lasach plemion i egzotyczne eskapady po podziemiach Paryża. Z niecierpliwością czekałem kto w kolejnych latach zdobędzie tytuł łowcy przygód roku. Wybaczałem im tony reklam.

Na szczęście została strona internetowa NGA. Oby też nie znikła.

2010-01-06T16:58:00.003+01:00

ROWEREM PRZEZ KONGO?

Właśnie dostałem propozycję od Norberta Skrzyńskiego z ekipy organizującej wyprawę przez Afrykę śladami Kazimierza Nowaka. - Dołączysz do sztafety przez Kongo?- spytał Norbert. Fantastyczna propozycja!

2010-01-05T16:05:00.002+01:00

FAWCETT I ZAGINIONE MIASTO Z JESZCZE RAZ

Tym razem za sprawą recenzji w dzisiejszej Gazecie Wyborczej. Paweł Smoleński pisze o "Zaginionym mieście Z" ni mniej ni więcej:

Tropem Fawcetta podąża David Grann, amerykański dziennikarz, który - czego nie ukrywa - na jakiś czas staje się kolejnym niewolnikiem obsesji Eldorado. Wychodzi z tego książka pasjonująca, jeden z najlepszych reportaży, jakie kiedykolwiek czytałem.

Czekam już z niecierpliwością na listonosza (proszę nie podejrzewajcie mnie o kryptoreklamę :)

Zdjęcie ze strony: www.imaginaire.ca

2010-01-04T11:31:00.005+01:00

GRANN I MIASTO Z CZYLI SZALONA WYPRAWA DO AMAZOŃSKIEJ DŻUNGLI

Otrząsnąłem się po dłuższej przerwie w pisaniu bloga i anonsuję książkę o pasjonującej historii.

Za kilka dni w księgarniach zobaczymy "Zaginione miasto Z" Davida Granna (Wydawnictwo Wab). Autor - dziennikarz New Yorkera - zanurzył się w dżunglę szukając prawdy o wyprawie pułkownika Percy'ego Fawcetta poszukującego Eldorado. Fawcett zaginął bez wieści wraz z synem i całą ekspedycją. Podobny los spotkał rzesze łowców przygód, którzy ruszyli tropem pułkownika.

Wkrótce powstanie film o losach Fawcetta, zagra go Brad Pitt.

Okładka książki: www.wab.com.pl

2009-10-12T14:21:00.006+02:00

KELLY SLATER - MISTRZ SURFINGU

Nic na to nie poradzę - jestem wielkim fanem surfingu. Łowcą przygód 2008 roku magazynu National Geogrpahic Adventure został Kelly Slater,, jeden z najsłynniejszych surferów. Slater dziewięć raz zdobył mistrzostwo świata, grał w Słonecznym Patrolu, jego imieniem nazwano grę komputerową. Spójrzcie co potrafi.

2009-10-08T15:47:00.003+02:00

ED WARDLE, CZYLI SURVIVAL NA ALASCE W NATIONAL GEOGRAPHIC CHANEL

50 dni w samotności na Alasce to nie jest bułka z masłem. Ed Wardle, szkocki filmowiec, który ma prawdziwie awanturniczą żyłkę, postanowił się sprawdzić. W ten sposób powstał kilkuodcinkowy serial dla National Geographic Chanel. Bardzo ciekawy i inspirujący!

2009-10-05T16:37:00.002+02:00

UPADEK NARCIARZA

Ten film nie zachęci was do nart. Sprawdźcie jak wygląda upadek przy zjeździe z górskiego szczytu na Alasce. Bohater clipu miał na prawdę mnóstwo szczęścia i świetnych współpracowników. Przewińcie na 6.05 minutę!

2009-09-28T15:49:00.004+02:00

RAPORT O STANIE ŚWIATA O STANIE AFRYKI

Mniej romantyczne oblicze Afryki. Zniszczony wojną Sudan, znękani walkami, głodem i chorobami mieszkańcom, dzieci ze wzdętymi brzuszkami. W sobotę, w świetnej audycji "Raport o stanie świata" w radiowej Trójce, była mowa jak każdy z nas może pomóc tym ludziom. Np. wpłacając pieniądze na konto zakonu Misjonarzy Afryki - Ojców Białych. Pośredników trzeba wybierać bardzo uważnie. Organizacje, które mają pomagać ludziom przejadają górę pieniędzy. Z audycji wynika, że Ojcowie Biali są godni zaufania.

2009-09-24T14:44:00.002+02:00

JAŚ MELA, WYWIAD I ZAWIŚĆ NA FORUM

"Ludzie dzielą się na tych, dla których doba jest za krótka i dla tych, „co zabijają czas”. Dla mnie to jest chore. Ja czasem nie przesypiam nocy, żeby coś zrobić, skończyć, odpowiedzieć na maile. Szkoda życia" - tak ładnie mówi Mela w wywiadzie na onet.pl.

Chłopaka raczej nie trzeba przypominać. Ma 21 - lat, w wypadku stracił rękę i nogę, jest najmłodszym w historii zdobywcą obu biegunów, wszedł na Kilimandżaro i Elbrusa, założył fundację Poza Horyzonty, ma głowę pełną planów. Dowód na potęgę woli.

Mela bardzo dużo zawdzięcza Markowi Kamińskiemu, dostał od niego propozycję wyprawy na bieguny. Tak o nim mówi teraz mówi:

"Marek jest raczej jak nauczyciel, który pokazał, nie tylko technicznie, jak sobie radzić w bardzo trudnych warunkach, ale raczej metafizycznie. Biegun był dla mnie symbolem pokonywania barier. Tego, że zawsze w życiu warto próbować, korzystać z każdej szansy, którą daje los.

Gdy dostałem propozycję od Marka, miałem mnóstwo myśli: świetna przygoda, super miejsce, a z drugiej strony: ja, młody niepełnosprawny, nie dający sobie sprawy z wieloma codziennymi czynnościami i takie wyzwania...

Uznałem jednak: cholera, a czemu nie! Szkoda marnować życie i przekreślać siebie. Nawet gdyby nam się nie udało, mógłbym powiedzieć: próbowałem."

Przy okazji na forum pod tekstem rozgorzała dyskusja czy Mela jest autorytetem, bo mu się poszczęściło, a inni też by wspinali się gdyby tylko dostali szansę.

Tak sobie myślę: zamiast pisać takie komentarze lepiej ruszyć tyłek i zrobić coś dla siebie, dla innych. Można dostać szansę od losu, ale można też los chwycić za gardło i dopiąć swego. Wszystko lepsze od marudzenia jak to nic mi się nie udaje.

2009-09-21T21:04:00.003+02:00

ROWEREM PRZEZ AFRYKĘ CZYLI ŚLADAMI KAZIMIERZA NOWAKA

Dziwię, że dopiero teraz ktoś wpadł na ten pomysł. Bardzo dobrze! Duży szacunek! Zbigniew Sas i Piotr Sudoł ze Szczecina siadają w listopadzie na rowery i jadą w trasę, którą w latach 30 - tych pokonał niesamowity Kazimierz Nowak. Zapraszają do wyprawy innych. Szczegóły: www.afrykanowaka.pl

- Chcemy złożyć hołd tej wielkiej postaci - tak mówią w Gazecie Wyborczej.

Nowak w latach 1931-36 jako pierwszy człowiek na świecie samotnie przemierzył całą Afrykę. Zaczął w Trypolisie, dotarł do Przylądka Igielnego, a potem wrócił znów na północ, by skończyć podróż w Algierze. Większość trasy pokonał rowerem, resztę konno, na grzbiecie wielbłąda bądź w łodzi. Wyjątkowy człowiek. Bardzo długo zapomniany.

Uwaga! Sas i Sudoł szukają kompanów. Każdy może wyruszyć w rowerową podróż przez Afrykę. Jest już 50 chętnych. Trasę podzielono na odcinki, każdy po 1,5-1,8 tys. kilometrów. Start 4 listopada. Przewidywany czas wyprawy - 2 lata.

2009-09-16T15:49:00.002+02:00

ANDREW BASSO W 10 SEKUND ZDEJMUJE DOWOLNE KAJDANKI

Jeśli zastanawiacie się co porabia słynny podróżnik Jacek Pałkiewicz to mam dla was ciekawą informację. Właśnie sprowadził do Polski Andrew Basso, 24-letniego dżentelmena z Włoch. Po co? Żeby pokazać jego nadzwyczajne umiejętności.

Basso na jednym z warszawskich komisariatów bez problemu, w 10 sekund wyswobodził się z policyjnych kajdanek. Jak pisze dzisiejsza "Rzeczpospolita" prawdziwy aplauz funkcjonariuszy wzbudził fakt, że Włoch zdążył przy okazji wydobyć z kieszeni skuwającego go policjanta zegarek.

Facet zaczął trenować mając 8 lat. Teraz na antenie włoskiej telewizji wydostał się w niecałą godzinę z kasy pancernej zamkniętej w banku. Planuje kolejne numery, coraz bardziej szalone.

Basso ociera się o śmierć. Ze skrzyni z zamontowanym ładunkiem wybuchowym wydostał się w ostatniej sekundzie i wybuch go poturbował.

2009-09-14T17:12:00.003+02:00

ROZPAL OGIEŃ TELEFONEM KOMÓRKOWYM

Brzmi jak pomysł z MacGywera. Film instruktażowy pochodzi jednak nie z serialu tylko z ciekawej strony www.backpacker.com. Kusi mnie żeby sprawdzić czy to działa. Czekam na wasze wrażenia :)

Jeśli ogień zapłonie to pozostaje jeszcze kluczowe pytanie. Czy z takiego telefonu da się jeszcze zadzwonić?

2009-09-10T15:41:00.004+02:00

13-LATKA CHCE OPŁYNĄĆ SAMOTNIE ŚWIAT CZYLI KIEDY RODZICE PRZEGINAJĄ

Wart uwagi i przemyślenia tekst na extrema.sport.wp.pl. W samotny rejs dookoła świata wybiera się 13-letnia Laura Dekker. Niedawno do portu zawinęło dwóch siedemnastolatków. Joanna Pajkowska, żeglarka z wielkim doświadczeniem, zauważa, że dzięki technice długodystansowe rejsy są coraz bardziej bezpieczne, ale młodzi ludzie nie są psychicznie przygotowane do takiego wyzwania. Pajkowska zauważa: rodzice zamiast temperować pomysły dzieci podyscają ich zapędy.

Często chwalę śmiałków za ich wyczyny. Jednak szukania swoich pięciu minut za pomocą dziecka to totalna głupota. Niech tatuś z mamusią sami wsiądą na jacht i biją rekordy.

Rozumu muszą uczyć rodziców sędziowie. Laura Dekker dostała kuratora i z wypłynięciem czeka na ocenę psychologów.

2009-09-08T22:17:00.002+02:00

BAXTER OPŁYNĄŁ NORWEGIĘ I WYBUDUJE SZKOŁĘ W NEPALU

49-letni James Baxter ze Szkocji ma apetyt na przygodę i wielkie serce. Właśnie zakończył samotną podróż wzdłuż wybrzeża Norwegii. Przez osiem miesięcy pokonał ponad 6 tys. kilometrów. Najpierw przejechał na nartach z południa na północ kraju, później przejechał 400 km. na rowerze wreszcie wsiadł w kajak i walcząc z pięciometrowymi falami spłynął na południe.

Dzięki wyprawie zdobył 10 tys. funtów. Za te pieniądze powstanie w Nepalu szkoła dla 200 dzieci.

Tak sobie myślę, że właśnie takie podróżowanie ma największy sens.

2009-09-05T13:51:00.002+02:00

BIEGANIE SŁAWKA CZYLI DUCH LEKKOŚCI

"Biegacz-amator nie ćwiczy się w zwyciężaniu, lecz w dążeniu do właściwej miary. Tutaj znajduje nagrodę wysiłku: odkrywa, czego potrafi dokonać jego ciało, gdy zechce je słuchać i rozumnie z nim współpracować. Takie bieganie to nasłuchiwanie rytmów ciała.

10 lipca znajduję w „New York Timesie” artykuł o Diane Van Deren. Ma 49 lat, przeszła ciężką operację mózgu, jest jednym z najlepszych na świecie biegaczy ultramaratonów, czyli tras liczących co najmniej 160 kilometrów. W zeszłym roku wygrała Yukon Arctic Ultra, czyli 300-milowy bieg będący zmaganiem się z ciemnością, głębokim śniegiem, zimnem i samotnością.

Tajemnica biegacza leży w słuchaniu ciała. Nim Diane Van Deren poddała się operacji, cierpiała na gwałtowne ataki pozbawiające ją przytomności; leczyła się biegając – czując aurę zwiastującą atak, ubierała buty i wybiegała na długie kilometry. Nigdy nie doznała napadu choroby w trakcie biegu. Teraz nie posługuje się żadnymi chronometrami ani urządzeniami mierzącymi pracę jej organizmu. Miarę jej tempa wyznacza rytm stóp uderzających o nawierzchnię. Gdy czuje, że jest odpowiedni, to sygnał, że biegnie dobrze. Bieganie to nasłuchiwanie ciała."

To fragment świetnego tekstu prof. Tadeusza Sławka, byłego rektora Uniwersytetu Śląskiego (pewnie jedyny rektor w Polsce z długimi włosami), który znalazłem w Tygodniku Powszechnym sprzed kilku tygodni. Sławek nadaje zwykłej - jak by się mogło wydawać - czynności niezwykłej głębi.

W jednym się nie zgodzę z autorem "Ducha lekkości". Sławek sugeruje, że bieganie jest sportem szczególnie uprzywilejowanym, daje najwięcej duchowych "korzyści". Poniekąd tak jest. Jednak każdy sport, który uprawiamy, pozwala nam na bliski kontakt z rzeczywistością, pozwala trenować uważność, uwalnia od szumu, który wypełnia nasze mózgi.

2009-08-19T15:22:00.004+02:00

BANKIER RZUCA PALENIE NA BEZLUDNEJ WYSPIE

Jeśli macie problem z paleniem, lub innymi nałogami, spróbujcie pomysłu brytyjskiego bankiera Geoffa Spice'a. Połączył odwyk z przygodą.

Spice palił dziennie 30 papierosów. Teraz przez miesiąc będzie się odzwyczajał od tytoniu na bezludnej wyspie na północny zachód od wybrzeża Szkocji. Jeśli przemycił fajeczkę na czarną godzinę to i tak nie zapali - wieje jak cholera!

2009-08-17T17:20:00.003+02:00

SAMOUCZEK: JAK PRZEŻYĆ POŻAR

Radzi na swojej stronie NG Adventure. Po pierwsze, jeśli ogień zbliża się bardzo szybko, zrzuć swój bagaż i wszelkie syntetyczne ubranie, które łatwo się topi.

Po drugie: szukając drogi ucieczki unikaj obszarów porośniętych żywicznymi roślinami np. eukaliptusami czy jodłami - mogą eksplodować od rozgrzanego powietrza.

Po trzecie: uważaj na wąwozy i kaniony. Podczas pożaru mogą zadziałać jak kominy pieca hutniczego.

Kiedy ogień jest bardzo blisko znajdź potok lub przynajmniej kawałek podmokłego terenu, schowaj się w nim i pozwól żeby ogień przeszedł górą. Jeśli nie masz naturalnej kryjówki, wydostań się na otwarty teren i usuń wszelki łatwopalne rzeczy ze swojego otoczenia. Połóż się twarzą do ziemi i pod żadnym pozorem nie podnoś głowy.

Pamiętaj! Użyj ziemi lub ubrania jako filtra - wdychanie rozgrzanego powietrza jest śmiertelnie niebezpieczne.

Można kupić specjalne aluminiowe schronienie przeciwpożarowe. Kosztują ok. 400 dolarów.

Na filmie zobaczycie jak trenują amerykańscy strażacy - twardziele zrzucani w serce pożaru!

2009-08-10T21:45:00.002+02:00

SZALEŃSTWO: ROWERAMI PRZEZ IRLANDIĘ

Filmik podesłał Leszek (dzięki!), może kogoś zainspirują do rowerowych eksapad :)

2009-08-03T16:11:00.002+02:00

ZŁOTO NA DNIE MORZA

I kolejny skarb odnaleziony na dnie morza. Tym razem palców w jego wydobyciu nie maczała osławiona firma Odyssey Marine Exploration. Statek wypełniony złotem leży u wybrzeży Timoru Wschodniego.

Na jego trop wpadli Niemcy (przewodzi nimi facet, który dorobił się na automatach do gry). Twierdzą, że jest to wrak pirackiego okrętu, który penetrował azjatyckie morza na początku XIX wieku. Dokładną lokalizację trzymają w tajemnicy. Żeby było śmieszniej - do statku jeszcze fizycznie nie dotarli, starają się o odpowiednie pozwolenie.

Zdjęcie z www.wikipedia.org

2009-07-29T17:18:00.005+02:00

OSSENDOWSKIEGO PRZYGODY NIEZWYKŁE

Przeglądając polską stronę National Geographic na potrzeby poprzedniego wpisu znalazłem ciekawy tekst o Ferdynandzie Ossendowskim. Niezwykły człowiek!

Ossendowski był chemikiem, podróżnikiem, pisarzem, szpiegiem, doradcą walczącej z bolszewikami armii generała Kołczaka. Na początku lat 20-tych 1,5 roku wracał do Polski przez ogarniętą chaosem Syberię (w Rosji trwała wtedy wojna domowa), spotykał tak niezwykłych ludzi jak szalony baron von Ungern-Sternberg, walczył z Czerwonymi i tybetańskimi bandytami, badał nauki lamów.

Przygody spisał w powieści "Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów" niegdyś światowym hicie wydawniczym. Bardzo się ucieszyłem kiedy w antykwariacie we Lwowie znalazłem jej przedwojenne wydanie :)

Niezwykłe jest zakończenie dziejów Ossendowskiego. Według legendy pod koniec II wojny światowej warszawskie mieszkanie pisarza-podróżnika odwiedził niemiecki oficer, krewny Ungerna. Wypytywał o legendarny skarb ukryty przez barona - kilkadziesiąt wozów pełnych złota. Niedługo po wizycie Ossendowski zmarł. W ten sposób miała się wypełnić wróżba, że umrze, gdy ponownie spotka Ungerna.

Pyszna historia w sam raz na dobry film.

Zdjęcie z www.wikipedia.pl

2009-07-27T15:53:00.005+02:00

ŚMIERĆ KINGI CHOSZCZ I GŁUPOTA NG TRAVELER

Najnowszy National Geographic Traveler, dał artykuł o ostatnich dnaich życia znanej podróżniczki Kingi Choszcz. Dziewczyna zmarła na malarię w Afryce. Problem w tym, że przy artykule jest reklama koncernu produkującego specyfiki

"Reklamę z hasłem: "Zagrożenie malarią - 20 cm. Najbliższy szpital – 300 km. Chroń się od zaraz" umieszczono zaraz po raporcie specjalnym pt. "Zmarła w drodze". W tekście znalazł się zapis ostatnich dni życia podróżniczki (zmarła 9 czerwca br.). Fragmenty opisujące jej ciężki stan podkreślono czerwoną kreską" - opisuje miesięcznik Press.

Wydawca magazynu tłumaczy, że umieszczanie reklam kontekstowo jest najnormalniejsze na świecie. Przedstawiciel koncernu podkreśla, że reklama powinna być w innym miejscu bo firmie nie zalezy na takim kontekscie i takich emocjach.

Głupota redaktorów z NGT jest porażająca. I pewnie nieuleczalna.

Zdjęcie ze strony www.empik.com

2009-07-24T19:51:00.002+02:00

MICHAŁ KOCHAŃCZYK I JEGO ZACHWYT ŚWIATEM

Polecam ciekawą rozmowę z Michałem Kochańczykiem w "Gazecie Wyborczej": o tym jak to jest gdy umiera przyjaciel, o smaku porażki, lęku przed starością, o tym dlaczego nie związał się na dłużej z żadną kobietą.

Wstyd się przyznać, wcześniej nie bardzo kojarzyłem Kochańczyka. A sporo zdziałał: jeszcze na pierwszym roku studiów zorganizował pierwszą wyprawę - psim zaprzęgiem, potem zdobywał szczyty na wszystkich kontynentach, penetrował amazońską dżunglę, przemierzał pustynie, szukał złota w Ameryce Południowej i przepłynął tratwą przez Bałtyk.

Na pytanie dziennikarza co jest takiego we wspinaczce, że tyle osób traci dla niej głowę odpowiada:

"Jak wytłumaczyć, co czuje człowiek, który dwa lata szykował ekspedycję, kilkanaście dni wisiał na ścianie szarpany wiatrem? Marzł, walczył ze zmęczeniem, zwątpieniem, z kawałkami lodu. I wygrał. Jak opowiedzieć o śmierci kolegi po drodze, pogrzebie, i zdobyciu szczytu kilka dni później? Bo gdy tam już jesteś, na nagrzanym słońcem wierzchołku, czujesz nieziemską radość, przepełnienie, satysfakcję, której nic nie odda."

I dalej: "Życie to nie tylko jedzenie, picie, prokreacja. W górach, na ścianie, na szczycie odbieramy rzeczywistość inaczej, niż siedząc w fotelu i zmieniając pilotem kanały. Ale góry to nie wszystko. Ja wciąż spełniam swoje dziecięce marzenia - poznaję świat."

Kochańczyk broni też swojego stylu życia (że niby prawdziwe życie nie jest takie jak on prowadzi):

"Ja nie obśmiewam życia, które wiedzie spora grupa mężczyzn - pracują w korporacjach, mają pieniądze na coraz większe samochody i wspaniałe rezydencje. Nie oceniam tych, którzy zdradzają żony i zaniedbują własne dzieci. Zatracają się w piciu albo pracy, która jest tabletką uspokajającą. Ja wybrałem inne życie. Nie mam etatu, żony, dzieci ani samochodu. Mam za to coś innego."

2009-07-21T15:30:00.005+02:00

HRABIA MONTE CHRISTO ŻYJE!

Całkiem niedawno, może pół roku temu, skończyłem czytać Hrabiego Monte Christo A. Dumasa. Wciąż jestem pod wrażeniem. To jedna z najlepszych historii przygodowych jakie czytałem, ba miejscami pierwszorzędny thriller, który rzeczywiście rozmachem i pomysłami bije na głowę propozycje np. Spielberga.

Edmond Dantes, niewinnie skazany marynarz, ucieka z lochów, zdobywa fortunę i po latach wraca do Paryża żeby okrutnie zemścić się na prześladowcach. Ludzkie namiętności, barwne postacie (osobiście zafascynował mnie odmieniony Dantes, czyli Monte Christo, półbóg opętany rządzą zemsty), garść nieprzemijalnych prawd. I wciąż aktualne obserwacje - powieść ukazała się w latach 1844-1846 - jak ta o dziennikarzach goniących za sensacją czy fortunach upadających na giełdach :)

Owszem Dumas pisał miejscami rozwlekle (im więcej słów tym więcej pieniędzy), ale przy odrobinie cierpliwości da się to przeżyć.

Teraz ukazało się nowe tłumaczenie (angielskie) powieści Dumasa, wstęp napisał sam Umberto Eco.

2009-07-15T18:03:00.005+02:00

300 DNI XAVIERA ROSSETA NA BEZLUDNEJ WYSPIE, CZYLI WSPÓŁCZESNY ROBINSON CRUSOE

Xavier Rosset miał fajny pomysł na niemal roczne, hardkorowe, wakacje. Spędził je na bezludnej, wulkanicznej wyspie Tofua o pow. 64 km kwadratowych zagubionej gdzieś na Pacyfiku. Rosset zabrał ze sobą tylko nóż (model używany przez szwajcarską armię), maczetę oraz kamerę. Towarzystwo? Mała świnka (ponoć zachowywała się jak pies). Łowca przygód niedawno wrócił do rodzinnej Szwajcarii.

33 - letni Rosset spodziewał się - całkiem słusznie - że początek przygody będzie bardzo trudny. - Musiałem znaleźć jedzenie i wodę, zbudować schronienie, nauczyć się jak łowić ryby, jak robić wszystko - powiedział Radiu Nowa Zelandia. Być może gorsza była samotność - brak rodziny, przyjaciół, dziewczyny.

Śmiałek szybko stracił 18 kilo, aż wreszcie nauczył się jak polować na dzikie świnie. Po pewnym czasie Rosset miał już wystarczająco dużo jedzenia i mógł spędzać cały czas wpatrując się w ocean lub oglądając egzotyczne motyle.

W filmach gadają po francusku, ale same obrazki wystarczą żeby poczuć smak tej przygody. Na dole trochę zdjęć nagranych na wyspie (jest też świnka przyjaciółka). Po powrocie Rosset wyglądał po powrocie jak Robinson Crusoe :)

2009-07-13T16:05:00.002+02:00

PODNIEBNE NURKOWANIE CZYLI SKYDIVING

Film zapiera dech w piersi, jeśli chcecie poczytać o skydivingu to proszę: extrema.sport.wp.pl

2009-07-10T15:55:00.003+02:00

WIADOMO DLACZEGO ZGINĄŁ STEVE FOSSET

Prawdopodobnie uderzył awionetką w zbocze góry z powodu turbulencji - obwieściła Narodowa Rada Bezpieczeństwa Transportu. Minęły już niemal dwa lata od tragedii w której zginął 63-letni słynny milioner i awanturnik. Długo nie można było odszukać szczątek samolotu w górach. Na ich poszukiwania ruszyły wyprawy łowców przygód. Na ślad Fossetta naprowadził władze dopiero przypadkowy turysta, który na początku października 2008 r. natknął się w parku narodowym Yosemite na dokumenty należące do Fossetta - informuje TVN24.

Zdjęcie www.wikipedia.org

2009-07-09T21:59:00.002+02:00

10 PORAD JAK TANIEJ PODRÓŻOWAĆ

Patenty znalezione na stronie National Geographic Adventure. Niektóre banalne inne nie. Mogą się przydać.

1. Jedź dalej, zostań dłużej
Sprawdza się. Najwięcej pieniędzy i nerwów kosztowały mnie wyjazdy na, których miałem mało czasu.

2. Planuj z wyprzedzeniem lub zwlekaj
Jest kryzys więc niektóre firmy oferują wyprawy o 25 % taniej.

3. Zostań wolontariuszem
I np. za 1700 dolarów przez dwa tygodnie ratuj jaguary w peruwiańskiej Amazonii.

4. Wyszukuj tańsze warianty wyjazdów.
Jak radzi autor zamiast luksusowych pokoi w hotelu można przespać się na campingu.

5. Szukaj dobrego kursu wymiany dolara
Czyli trzeba unikać turystycznych terenów.

6. Wyszukuj lokalne opcje
Wiem z własnego doświadczenia. Lepiej np. szukać przewodników na miejscu niż załatwiać ich z zagranicy.

7. Dzwoń po hotelach pytając czy dadzą ci pokój taniej
"Opłata wynosi X dolarów, nie mam tyle. Czy będziecie mieli dla mnie tańszą ofertę?"

8. Wymień się domem
Np. z człowiekiem, który odstąpi ci lokum w Miami :)

9. Podróżuj z przyjacielem
Rzeczywiście, samotne wyjazdy kosztują więcej. Im więcej osób w ekipie (myślę o trzech, czterech kompanach) tym taniej wychodzi.

10. Korzystaj z sezonowych ofert.
Patent znany powszechnie: po sezonie jest taniej. Na Tahiti od kwietnia do maja ceny lecą w dół o 15-25 proc.

Po szczegóły - z namiarami na firmy, które organizują wyprawy i cenami - odsyłam na stronę NGA.

Na zdjęciu plaża z czarnym piaskiem na Tahiti (www.wikipedia.org)

2009-07-07T11:38:00.003+02:00

NORMAN OLLESTAD, JEGO SZALONY OJCIEC I TRAGEDIA W GÓRACH

Dramat rozegrał się w 1979 roku. 11 letni Norman Ollestad leciał wraz z ojcem cessną nad górami w Kaliforni. Szalała zamieć. Samolot runął na ziemie. Ojciec i pilot zginęli, przeżył Norman i ranna dziewczyna jego taty. Uratowany - po dziewięciu godzinach marszu przez zaśnieżonych górach - został tylko Norman. Swoją historię Norman opisał w świeżo wydanej książce Crazy for the Storm: A Memoir of Survival". Reklamuje ją na swojej stronie CNN.

Do przeczytania książki kusi mnie nie tylko historia dziecka walczącego o przetrwanie w górach. Jest w niej może jeszcze ciekawsza rzecz.

Ollestad opisuje swój związek z ojcem, nietuzinkowym, barwnym człowiekiem: byłym agentem FBI, sportowcem, aktorem, prawnikiem, muzykiem. Być może Norman przeżył dlatego, że ojciec od najmłodszych lat oswajał go z niebezpieczeństwem: uczył surfingu (spójrzcie na film:) i jeżdżenia na nartach.

Autor ma 8-letniego chłopca. Chce być odpowiedzialny, ale i przekazać lekcję, którą sam odebrał. Mówi: czasy się zmieniły. Gdybym robił z tobą te sam rzeczy co ojciec ze mną trafiłbym do aresztu.

2009-07-01T22:27:00.002+02:00

LOSWIAHEROS CZYLI KILKA LAT WAKACJI

I jak bumerang wraca temat podróży wokół świata. Jednak nie dajcie się zwieść, tym razem będzie oryginalnie. Alicja Rapsiewicz i Andrzej Budnik wyjechali dziś w podróż, która potrwa 3-5 lat. Piękny pomysł! Szczegóły przeczytacie na onet.pl

Alicja i Andrzej chcą wydać jak najmniej pieniędzy. Nie będą latać samolotem. Jeśli statki i samochody to na zasadzie statkostopu, autostopu, wielbłądostop. Wyliczyli, że średnio wydadzą na dzień 15 dolarów. Ambitny pomysł. Lubię takie. I z przyjemnością będę śledził ich bloga (tam też sporo ciekawych informacji i linków podróżniczych).

2009-06-29T15:04:00.002+02:00

MAGDA I PRZEMEK W PODRÓŻY JUŻ PÓŁ ROKU!

Kilka dni temu minęło pół roku podróży Magdy i Przemka. Zjechali już pół Azji, teraz bawią w Chinach.

Dla przypomnienia: wpadli na wspaniały pomysł żeby rzucić w diabły karierę w Sydney, spakować plecak i wyruszyć w podróż dookoła świata. Przy okazji podzielili się patentami jak zrealizować takie marzenie.

"(...) cieszymy się każdą chwilą wolności. A czujemy się naprawdę wolni. Wszystko możemy, a nic nie musimy. Ta podróż to chyba najlepsza rzecz jaka nam się w życiu przytrafiła(...). Dociera do nas, że świat jest tak niesamowicie różnorodny, że trudno to ogarnąć. Uczymy się cierpliwości i szacunku dla innych. Okazuje się, że nasz sposób na codzienne zmaganie się z rzeczywistością nie jest jedynym słusznym. Żadna książka, interent, atlas tego nie zastąpią. Najlepsza lakcja życia" - piszą na blogu, a ja wznoszę toast za powodzenie ich wyprawy.

2009-06-26T18:26:00.005+02:00

TYLER BRADT BIJE ŚWIATOWY REKORD: WODOSPAD PALOUSE POKONANY W KAJAKU

Uwaga! Film tylko dla widzów o nerwach z najmocniejszej stali!

2009-06-24T18:42:00.004+02:00

SKORPIONY I KANGURY CZYLI "2009 EXPLORER CLUB ANNUAL DINNER"

Zobaczcie co serwowano do jedzenia i kto się boksował na dorocznym obiedzie odkrywców i podróżników. Miłe przyjątko z intrygującą menażerią (mam na myśli małpy w pieluszkach). Miejsce akcji: hotel Waldorf - Astoria w NYC. Krawaty wymagane! :)

2009-06-22T21:21:00.003+02:00

ZATOPIONE SKARBY, ODYSSEY I PIRACI-ARCHEOLODZY

600 tysięcy srebrnych i złotych monet, sztab i innych kosztowności - razem 17 ton wartych może nawet pół miliarda dolarów. To największy podmorski skarb, jaki udało się odnaleźć. Na dnie Atlantyku leży jeszcze ponad 300 tysięcy monet, we wraku zatopionego w 1804 r. hiszpańskiego okrętu "Nuestra Senora de las Mercedes".

Teraz o skarb walczą poszukiwacze skarbów i rząd Hiszpanii.

To świetna historia opisana w weekendowej Gazecie Wyborczej przez Macieja Stasińskiego. Amerykańska firma Odyssey Marine Exploration - mówią o sobie archeolodzy-biznesmeni, a dla innych są piratami - prosi Hiszpanów o pozwolenie na badanie wraków. Słyszą odmowę. Do badań zabrali się potajemnie. Odkryli niewyobrażalny skarb i próbowali po chichu przetransportować do Stanów (operacja "Czarny Łabędź"). Wpadli i sprawa trafiła do sądu. Przeczytajcie fascynujące szczegóły poszukiwania skarbów, tragicznych losów "La Mercedes" i walki o złote monety.

Na dnie oceanów leży pięć tysięcy wraków które pływały przez kilka stuleci pod hiszpańską banderą! "Nawet jeśli nie wszystkie zawierają takie skarby jak "Nuestra Senora de las Mercedes", to ogólna wartość przepadłego mienia, które kiedyś uznano za bezpowrotnie stracone i dzięki dzisiejszej technologii może być odzyskane, jest oszałamiająca" - pisze Stasiński.

Odyssey zbija fortunę na szukaniu skarbów. Sprzedaje to w opakowaniu romantycznej przygody, biznesu i badań naukowych, ale krytycy amerykańskiej firmy nie mają wątpliwości: to bezwzględni, żądni ludzie, którzy nie mają nic wspólnego z nauką.

Po niekorzystnym dla poszukiwaczy wyroku z początku czerwca wartość akcji Odyssey Marine Exploration notowanej na NASDAQ spadła o 67 procent.

2009-06-15T21:27:00.004+02:00

TRAGEDIA NA MOUNT EVEREST - 20 LAT TEMU ZGINĘŁO PIĘCIU POLAKÓW

Temat dramatów w Himalajach zdaje się - choć zabrzmi to może brutalnie - oklepany, ale uwierzcie warto przeczytać reportaż w "Tygodniku Powszechnym" o wyprawie z maja 1989 r. Dobrze napisany, trzyma za gardło, daje do myślenia.

W jednej chwili lawina zabija czterech polskich himalaistów: Andrzeja "Zygę" Heinricha, Mirosława Gardzielewskiego, Mirosława "Falco" Dąsala i Wacka Otrębę, dzień później na skutek odniesionych ran umiera Eugeniusz Chrobak. Do Polski wraca tylko niemal cudem uratowany Andrzej Marciniak.

Messner powiedział: "Polacy zginęli, bo byli najlepsi".

Poruszają opisy jak z nieobecnością himalaistów próbowały sobie radzić żony i dzieci. Przechodziły piekło. A kiedy w drzwiach stawali znajomi z klubu wysokogórskiego, wiedziały co się stało. Choć nie zawsze starczało odwagi żeby przekazać wieści.

"Dla Elżbiety Dąsal los jest jeszcze mniej łaskawy. Do jej mieszkania w Częstochowie nie przychodzi nikt („W klubie nie mieli odwagi” – mówi). O wszystkim dowiaduje się od prezentera informacji telewizyjnych, które ogląda w nadziei na informacje o wyprawie."

Teraz tylko Grażyna Chrobak wydaje się rozumieć pasję męża. Mówi, że góry były jego miłością, gdyby nie jeździł, byłby innym człowiekiem. Później dodaje: "– Nie ma w domu żałoby. Może dlatego, że nie ma grobu. Dla nas Genek żyje. Zabrał swój wszechświat, ale istnieje w naszym: moim i Joasi (córki - rp)."

Na forum Tygodnika jest wpis:

"Nie ma wiekszej głupoty, niż chodzenie w góry. Nie zyskuje się nic a stracic można wszystko. Są dużo prostsze sposoby (farmakologiczne) leczenia dewiacji i nieprzystosowania społecznego i licznych innych osobistych problemów."

Zdjęcie Mount Everest z www.wikipedia.pl

2009-06-04T16:48:00.002+02:00

BORNEO ODKRYTE

Musicie się śpieszyć jeśli planujecie wyjazd w miejsca jeszcze nie zdewastowane przez przemysł turystyczny. To już ostatni moment.

W 2007 roku byłem w wiosce Long Bawan w sercu dżunglii na Borneo. Żeby tam się dostać leciałem dwoma samolotami, na ostatni czekałem prawie tydzień. W internecie znalazłem szczątkowe informacje, właściwie tylko na forum Lonely Planet było trochę praktycznych porad i nazwisko Aleksa Balanga - jedynego w okolicy człowieka znającego angielski.

Teraz wrzucam w wyszukiwarkę Long Bawan i proszę bardzo. Znajduję teledysk z tej wioski.

Już są firmy, które organizują tam wyprawy. To propozycja raczej dla podróżników niż turystów, jednak nie mam żadnych złudzeń: jeśli nie za rok to za trzy lub pięć w tym dotychczas dzikim miejscu staną eleganckie hotele dla wymagającej klienteli. Przygoda skończy się.

2009-05-25T15:52:00.003+02:00

ZŁOTY MOTYL DLA KINGI CHOSZCZ

Nagrodę za najlepszą książkę podróżniczą ("Moja Afryka" Wydawnictwo Bernardinum) odebrała dzisiaj mam autorki. Kinga Choszcz zmarła w 2006 roku podróżując po Afryce.

- Odkąd Kinga skończyła 15 lat, jej życie to były wyjazdy i powroty. Afryka Kingi to radosna Afryka białej kobiety z dredami - tak mówiła Krystyna Choszcz podczas uroczystości w Muzeum- Pracowni Arkadego Fiedlera w Puszczykowie pod Poznaniem.

Arkady Radosław Fiedler, syn słynnego podróżnika i członek jury stwierdził: - Tę książkę pisała młoda dziewczyna o czystym sercu i gorącej głowie. Widać było, że jest to pasjonatka podróży. Nagroda jest zasłużona, bo "Moja Afryka" pokazuje inny obraz Afryki, o wiele bardziej przyjemny, optymistyczny. Ludzie są otwarci, uśmiechnięci i niosący bezinteresowną pomoc.

Kinga (rocznik 1973) podróżowała po świecie z Radosławem "Chopinem" Siudą. W 2005 roku znalazła się w Afryce, tam m. in. wykupiła z niewoli dziewczynkę. Zmarła na malarię w Ghanie. "Moja Afryka" powstała na podstawie jej pamiętników.

Mama Kingi wyruszyła w podróż śladami córki, założyła również fundację Freespirit, która m. in. pomaga afrykańskim dzieciom.

2009-05-20T18:26:00.003+02:00

NIEWIDOMY PAWEŁ URBAŃSKI ZDOBYWA NAJWYŻSZE SZCZYTY

Paweł ma 26 lat, a od 13 lat nie widzi. Mimo to zdobył się na rzecz niezwykłą - chce stanąć na siedmiu najwyższych szczytach ziemi. Projekt "Korona ziemi - ja to widzę inaczej" już trwa. Paweł zdobył Kilimandżaro i Górę Kościuszki, z powodu kontuzji musiał zrezygnować ze zdobycia Aconcaguy (dotarł na wysokość 5600 m. n.p.m.), a na Elbrusie musiał się poddać po załamaniu pogody (na wysokości 5100 m. n. p. m.). W kwietniu Paweł ruszył na Spitsbergen.

Wspinaczka to nie wszystko: Paweł trenuje judo oraz narciarstwo alpejskie. A pracuje jako informatyk i ekonomista.

Skąd bierze tyle sił i optymizmu? Wstyd pomyśleć ile razy brakuje mi motywacji żeby robić rzeczy drobne w porównaniu z czym zmaga się Paweł.

Zdjęcie ze strony: jatowidzeinaczej.pl

2009-05-16T14:18:00.002+02:00

RADIOWA TRÓJKA: MOTOCYKLEM DOOKOŁA ŚWIATA

Warto śledzić tą radiową audycję, szczególnie kiedy dziennikarze Michał Gąsiorowski i Tomek Gorazdowski opuszczą starą dobrą Europę i wjadą do Azji.

Motocykliści jadą najpierw przez Europę Wschodnią, Bałkany, Turcję, a potem będzie coraz ciekawiej, przejadą przez m. in. Zjednoczone Emiraty Arabskie, Indie, Nepal, może Bangladesz lub Bhutan, Tajlandię, Malezję, Singapur. Wreszcie samolot do USA i przejażdżka przez kontynent.

Gąsiorowski i Gorazdowski zainspirowali się książką Ewana McGregora i Charliego Boormana „Long way round”.

Możecie do nich pisać na adres: motocykle@polskieradio.pl

Ciekawe czy panowie by się zamienili: ja pojadę dookoła świata, a oni popiszą o wyczynach posła Palikota ;)

Szerokiej drogi!

2009-05-12T11:19:00.003+02:00

SURFER NA GIGANTYCZNEJ FALI

Przypomniałem sobie jak w Indonezji uczyłem się surfingu. Może to przez ten deszcz za oknem :) Świetna zabawa, choć wysokiemu facetowi nie jest łatwo. Spójrzcie jaką falę wybrał gość z filmu.

2009-05-06T14:37:00.004+02:00

Oro & Co - Cizia Zykë
Załadowane przez: anonymthinker

CIZIA ZYKE W WIĘZIENIU W GUJANIE

Zyke to drań i łajdak, facet o którym Giacomo Casanova mógłby w XVIII wieku powiedzieć: "ten człowiek skończy na galerach". Jednocześnie Zyke potrafi zafascynować, całe życie podporządkował uganianiu się za przygodą - przemycał ciężarówki na Saharze, poszukiwał złota w Kostaryce, a w Tajlandii trenował tajski boks.

Oto jego najnowsza awantura: Zyke (ma 60 lat na karku!) został aresztowany w Gujanie Francuskiej za nielegalne poszukiwanie złota . Trafił za kratki i ma proces. Zyke - to bardzo w jego stylu - cieszy się z kolejnej przygody, która świetnie pasuje do nowej powieści "Oro&Co".

Zyke ma marny styl, ale z jego książkami (w Polsce ukazało się pięć tytułów) jest podobnie jak z jego życiem: potrafią zafascynować.

2009-05-03T11:47:00.003+02:00

ANDREW MCAULEY - SOLO KAJAKIEM PRZEZ OCEAN

Jeśli macie telewizor (i dostęp do TVN Turbo), warto go włączyć dziś o godz. 16 żeby obejrzeć film dokumentalny "Solo kajakiem przez ocean". Będzie to opowieść o szalonej wyprawie kajakiem z Australii do Nowej Zelandii. 39 letni Andrew McAuley przypłacił ją życiem. Na dzień przed osiągnięciem celu.

Po miesiącu od zaginięcia podróżnika straż przybrzeżna znalazła pusty kajak a w nim kamerę z ostatnimi nagraniami McAuley'a. Dokument rozpoczyna się od dramatycznego wezwania o pomoc (posłuchajcie na filmiku powyżej):

"do you copy.  this is kayak one.  do you copy, over
I've got an emergency situation
I'm in a kayak about 30 kilometres from Milford Sound
I need a rescue
my kayak's sinking
fell off into the sea"
I'm going down

2009-05-01T09:28:00.006+02:00

DWAJ AMERYKANIE NA NARTACH DOTARLI NA BIEGUN PÓŁNOCNY

John Huston (32 lata) i Tyler Fish (34) zrobili to kilka dni temu jako pierwsi Amerykanie w historii. Wyprawa zajęła im 54 dni, nie korzystali z zewnętrznego wsparcia. Na stronie internetowej National Geographic Adventure znajdziecie rozmowę z nimi.

Warto przeczytać, opowiadają m. in. o treningu. Trwał trzy lata i obejmował kilka wypraw na biegun. Huston pojechał na nartach na Biegun Południowy (teren bardziej dostępny ze względu na stałą warstwę lodu). Rozmawiali również z wieloma osobami z Kanady i Norwegii, które brały udział w podobnych przedsięwzięciach. Trenowali ciągnąc za sobą ciężkie opony (symulowały sanie ze sprzętem).

Podczas wyprawy zjadali dziennie 7 - 10 tys. kilokalorii. I jak przyznają to była tak samo mentalna jak i fizyczna ekspedycja. Od tego o czym myśleli zależało powodzenie przedsięwzięcia.

2009-04-27T22:04:00.009+02:00

PAŁKIEWICZ U ŹRÓDEŁ AMAZONKI

W nowej książce Jacka Pałkiewicza znajduję dwie całkiem spore zalety. Przede wszystkim "Amazonka. Zagadka źródła królowej rzek" (Zysk i S-ka) to świetna inspiracja żeby ruszyć tyłek z fotela/kanapy/leżaka i zorganizować własną wyprawę. Pozwala uwierzyć, że są jeszcze w świecie miejsca, które czekają na odkrycie przez śmiałków.

Po drugie dużą zaletą książki są zdjęcia. Twarzy Indian, rozbuchanej dżungli, budowli. Te fotografie też inspirują.

Inna sprawa, że "Amazonka" ma sporo wad. Pałkiewicz nie jest pisarzem na miarę Kapuścińskiego, przegrywa też z np. Cejrowskim. W dodatku redaktor cackał się z jego rękopisem. Książka zyskałaby na wartości gdyby wyciął z niej koszmarnie nudne akapity o np. kołowaniu samolotów na pasie startowym.

Oczywiście, książka jest też ciosem wymierzonym przez Pałkiewicza ludziom, którzy twierdzą, że to nie on odkrył źródła Amazonki. Awantura trwa od lat (przeciwników Pałkiewicz wsparł np. National Geographic Magazine) i prawdę mówiąc nie chce mi się o niej pisać.

2009-04-16T09:23:00.003+02:00

JAK WAKACJE TO W AFGANISTANIE

Kuszący pomysł wyprawy do Afganistanu. Oczywiście trzeba mieć stalowe nerwy i dużo powyżej średniej krajowej apetyt na przygodę.

O ofercie poznańskiego biura turystycznego przeczytałem na dziennik.pl. W programie 14 dniowego wyjazdu ostre punkty m. in. podróż w pobliżu płonącej granicy z Pakistanem, wizyta u "prawdziwego chana", oglądanie posągów Buddy w Bamjan, a jak się da to spotkanie z talibami w jaskiniach Tora Bora (to tam amerykańscy komandosi tropili Osamę bin Ladena). Codziennie balanga z kapelą ludową. Jest już 16 chętnych.

Przeczytajcie plan wycieczki!

Lament dziennikarzy przestrzegających przed wyjazdem może być przesadzony. Jeśli wyprawę poprowadzi Tomasz Kamiński - człowiek który od lat 70-tych jeździ do Afganistanu, jest tłumaczem przysięgłym języka dari-farsi używanego w tym kraju, autorem książki "Afganistan. Parła nist" zapisu podróży z lat 2002-2007 - to wie co robi.

2009-03-27T15:46:00.002+01:00

CEJROWSKI I GEJE

Człowiek, którego cenię za podróżniczą pasję, przyjechał kilka dni temu do Lublina. Spotkał się na KUL ze studentami i każdym kto zechciał kupić bilet za 25 zł.

Kolega z mojej redakcji poszedł zrobić o tym materiał. Przechodziłem obok jego biurka kiedy juz wrócił i montował materiał. Zamurowało mnie. Na monitorze komputera miotał się facet, którego ton głosu i sposób mówienia do złudzenia przypominał pewnego faceta, który w latach trzydziestych przejął władze w Niemczech. Sprawdźcie zresztą sami na filmie. Inne filmy z tego spotkania też są warte uwagi ("Dziennik Wschodni").

Niezmiennie dziwi mnie skąd Wojciech Cejrowski bierze takie pokłady nienawiści do innych ludzi. Nikt mu nie karze przyklaskiwać gejom, komunistom czy kogo tam jeszcze . Po co ich jednak obraża?

Cejrowski lubi przypominać, że jest katolikiem. Ciekawe co miałby do powiedzenia Jezusowi, który spotykał się z grzesznikami i celnikami, a cudzołożnicę uratował przed śmiercią i powiedział: „I Ja ciebie nie potępiam. Idź, a od tej chwili już nie grzesz.” (J 8,1-11)

Wybaczcie ten offtopic :)

2009-03-16T21:34:00.006+01:00

PAŁKIEWICZ O LUANG PRABANG: "SCHRONIENIU OSTATNICH MARZYCIELI"

"Przylot do dawnej stolicy Laosu z hałaśliwego, opanowanego przez smog, przytłaczającego wszechobecnym chaosem Bangkoku, musi robić niezatarte wrażenie na każdym przybyszu. Wydaje mu się, że przeniósł się w jakiś surrealistyczny świat, gdzie globalizacja jeszcze nie zapuściła korzeni, gdzie nie ma wieżowców ani spalin samochodowych. Urzeka niespotykane, dziwnie nierealne światło, pogodne ciepło miasteczka, jego cisza, zapach jaśminu i drewna sandałowego, a także relaksowy klimat i cudowni przyjaźni ludzie, nie mówiąc o osobliwej urodzie noszących się z gracją kobiet" - tak o Luang Prabang pisze w Rzeczpospolitej Jacek Pałkiewicz.

Jeśli po przeczytaniu reszty artykułu Pałkiewicza biura podróży nie ruszą skolonizować urokliwego miasteczka, to bardzo się zdziwię. Opis Luang Prabang jest tak urzekający, że zaczynam się zastanawiać: rzeczywiście są jeszcze tak nieskażone miejsca, czy to może marzenie wytrawnego podróżnika?

"Jeszcze wczoraj człowiek powracał w te same nieodmienione miejsca, spotykając znajome obrazy. Dzisiaj już ich nie ma. Nic dziwnego, że ludzie chętnie zachowują w pamięci obrosłe mitami miejsca, bo intrygują i wywołują wzruszenia. Ta podświadoma potrzeba podróży w ucukrowaną przeszłość, to nic innego jak tląca się w zakamarkach duszy nostalgia." - zauważa Pałkiewicz.

I kończy: "Zagadkowy czar świata Indochin, jego mit egzotyki, odmiennej cywilizacji, błogiej egzystencji w klimacie monsunowym, zniknie pod naporem modernizacji. Odejdzie ostatecznie w zapomnienie i ich urzekający koloryt pozostanie jedynie na fotografiach w starych albumach. Sentymentalne przywoływanie przeszłości będzie miało już tylko gorzki smak niespełnienia."

Zdjęcie z www.wikipedia.org

2009-03-09T22:03:00.004+01:00

PAWŁOWSKI O LEKTYKACH NA MOUNT EVEREST

- Na szczyt wchodzi się samemu, a tak zwane „wciąganie” czy „wnoszenie w lektykach” bogatych klientów to absolutny margines - to fragment rozmowy z Ryszardem Pawłowskim opublikowanej na wp.pl (dzięki Mirek za podpowiedź :)

Pawłowski trzykrotnie zdobył Mount Everest, a teraz organizuje komercyjne wyprawy na najwyższy szczyt świata.

Proszę, oto cennik z rozmowy: od strony Tybetu wejście jest tańsze, ale trudniejsze i bardziej niebezpieczne. Cena ok. 20 tys. dolarów. Jeśli planujemy wejście od strony Nepalu trzeba położyć na stole 60 tys. USD.

Typowy polski klient górski nie dysponuje taką gotówką, aby zaoferować mu luksusy. Na amerykańskiej wyprawie na Mount Everest w 1994 roku klienci mieli do pomocy 12 Szerpów wysokościowych, 7 przewodników, setki butli z tlenem, a w obozie bazowym na wysokości 6200 m n. p. m., grzejniki w messie jadalnej, wygodne fotele, wina kalifornijskie na stołach, indywidualnie zamawiane posiłki u kucharza, gorącą kąpiel, łączność satelitarną i muzykę stereo - opowiada Pawłowski

Pawłowski przekonuje, że ludzie, którzy mają dużą kasę to nie tylko pozerzy i snobi. Zdobyli fortunę, bo byli zaradni, pełni determinacji i realizowali marzenia. Dopowiem: tak jak wielcy podróżnicy i odkrywcy. Nie wypada tego lekceważyć, choć krzywię się słysząc o komercyjnych wyprawach.

Zdjęcie ze strony: www.przeglad.turnia.pl

2009-03-02T22:10:00.003+01:00

TONY HALIK I JEGO PODRÓŻE W SIECI

Legendarny podróżnik wiecznie żywy! Na stronie TVP znalazłem całkiem niezłą kolekcję 30 minutowych fragmentów programów Halika i Dzikowskiej. Tak, tak z cyklu "Pieprz i wanilia". Warto spojrzeć np. na Halika wśród łowców głów, na sawannie lub w Andach. Filmy mają oldskulowy posmak (Halik włącza wideo, a kamera najeżdża na zdaje się czarno-biały telewizor marki Sony), mam do nich ogromny sentyment. Powstały w szczęśliwych czasach kiedy świat nie był jeszcze zdeptany przez masową turystykę.

Na zachętę klip o poszukiwaczach szmaragdów z www.youtube.com

2009-02-26T10:39:00.002+01:00

ROBOTNICY ŻONGLERZY

Rzecz ponoć nakręcona w Bangladeszu. Jak dla mnie to mistrzostwo!

2009-02-22T23:22:00.003+01:00

COUCHSURFING, CZYLI JAK PODRÓŻOWAĆ (PRAWIE) GRATIS

Ciekawostka, acz użyteczna, którą znalazłem na dzienniku.pl. Zasada couchsurfingu jest prosta. Należy się zarejestrować na odpowiedniej stronie, dostaniesz wtedy informacje u kogo możesz przenocować za granicą. I na zasadzie wzajemności: jeśli ktoś zechce spać u ciebie, też mu oferujesz łóżko. Pomoc jest oczywiście bezpłatna.

Co mnie cieszy - w ten sposób można znaleźć dach nad głową nie tylko w Europie, ale i w Azji (np. Afganistanie) czy Afryce. Tylko serwis couchsurfing.com ma już ponad 700 tys. aktywnych użytkowników. Spójrzcie na mapę i wybierajcie!

Zdjęcie ze strony www.couchsurfing.com

2009-02-17T22:56:00.003+01:00

MESSNER: MOJE ŻYCIE NA KRAWĘDZI

Wywiad rzeka z legendarnym himalaistą już czeka w księgarniach wydany przez Stapis. Rzecz z pewnością godna przeczytania. W dzisiejszej recenzji w Gazecie Wyborczej, Bartek Dobroch, przypomina jak bardzo niejednoznaczną postacią jest Reinhold Messner - śmiałek, arogant, egocentryk, zdobywca, nieudany polityk, człowiek bez przyjaciół posądzany o to, że przez brawurę doprowadził do śmierci swojego brata.

Dobroch zauważa, że teraz inaczej pisze się o wyprawach w Himalaje, inni są też uczestniczy wypraw:

"Współczesny wspinacz nie ma cech herosa, nie jest pożeraczem szczytów, nie zamyka się przed światem w zamku na skale jak Messner. Jest za to twarzą producentów sprzętu, postacią z pogranicza sportu, przygody i popkultury. To cena, jaką musi płacić za fundusze na kilkumiesięczne wyprawy."

Dużo w tym prawdy.

2009-02-13T10:57:00.003+01:00

2009 ShAFF Trailer from Matt Heason on Vimeo.

ADRENALINA NA SHEFFIELD ADVENTURE FILM FESTIVAL

Pod koniec lutego warto być w Sheffield (niedaleko Londynu) na festiwalu filmów przygodowych. Nie zobaczycie tam Kopalni Króla Samolona, ale dokumenty o ludziach, którzy rzucają wyzwanie sobie i przyrodzie. Filmy będą oceniane w sześciu kategoriach w tym Best Climbing Film czy Best Adrenaline Film.

Trzydniowy Sheffield Adventure Film Festival zaczyna się 28 lutego. Na zachętę wrzucam film reklamujący imprezę. Obejrzyjcie do końca żeby sprawdzić co stało się z gościem idącym na linie rozpiętej nad przepaścią :)

2009-02-03T16:41:00.003+01:00

MYTKO I WOLNIAK CZYLI PATAGOŃSKI TRIATLON

Warto przyglądać się hardcorowemu przedsięwzięciu Patagoński Triatlon. Dwóch Polaków - Arek Mytko i Adam Wolniak - pokonają całą Patagonię, od północnych krańców po kres Ziemi Ognistej.

Najpierw na rowerach przejadą 2000 km w tym część przez Andyjską Kordylierę, potem przymierzą się do trawersu całego Lodowca Kontynentalnego, żeby wreszcie spłynąć kanałami Magellana i Beagla odcinek Punta Arenas - Ushuaia (czeka ich 800 km w kajakach). Ruszają w połowie roku, teraz ostro trenują.

Trzymam kciuki za Arka i Adama! Na filmie wcześniejsze dokonania Arka Mytko.

2009-01-29T17:20:00.003+01:00

LAURENCE GONZALES: JAK WALCZYĆ Z PANIKĄ

Rady pożyteczne nie tylko dla podróżujących po krajach ogarniętych wojną, samotnych żeglarzy przemierzających w kajaku ocean lub miłośników sportów ekstremalnych znajdziecie w ciekawym tekście Laurence'a Gonzalesa: How to control panic

Oddychaj, planuj i działaj - radzi Gonzales. Tłumaczy, że uczucie paniki może być dla nas zbawienne. To ciało sygnał, że należy wiać zamiast rozważać sytuację. Jednak oczywiście panika może nas wpędzić w śmiertelne kłopoty. Gonzales podaje stosowny przykład pary nurków, która ugrzęzła w mule. On spanikował i zginął, ona zachowała zimną krew i ocaliła życie.

Oddychanie przywraca równowagę, planując wyznaczasz małe logiczne kroki, które pozwolą wydostać się z tarapatów, a działanie pomoże zmniejszyć ci stres.

Na koniec jeszcze jednak rada Gonzalesa - im częściej znajdujesz się w sytuacjach mogących wywoływać panikę tym bardziej uodparniasz się na stres, a system "oddychaj-planuj-działaj" wchodzi ci w krew.

Zdjęcie ze strony: www.jaunted.com

2009-01-22T15:08:00.003+01:00

NIEPEŁNOSPRAWNI ZDOBYLI BIEGUN POŁUDNIOWY

Po poprzednich wpisach pełnych moralnego niepokoju coś dla pokrzepienia serc. Pierwsza w historii ekspedycja osób niepełnosprawnych dotarła do Bieguna Południowego - wyczytałem na portalu adrenalina.onet.pl

Uczestnikami wyprawy byli trzej Hiszpanie: Jesus urodził się bez ręki, Eric jest w 80 procentach niewidomy, a Xavier w wypadku stracił nogę.

Do wyprawy przygotowywali się półtora roku, m. in. ciągnąc 80 kilogramowe sanie.

Na Antarktydzie budzili się o ósmej, myli ciepłą wodą z termosu, jedli śniadanie i ruszali w siedmiogodzinną wędrówkę. Nie wiem ile trwała wyprawa. Według serwisu jedynymi problemami podczas podróży były kłopoty żołądkowe i złamany maszt namiotu.

Niepełnosprawni podróżnicy zadedykowali swój wyczyn wszystkim inwalidom, którzy wątpią, że potrafią prowadzić normalny tryb życia.

Zdjęcie: www.wikipedia.org

2009-01-21T14:38:00.003+01:00

KAPUŚCIŃSKI I CENA PODRÓŻY - CD

W poprzednim wpisie zastanawiałem się nad ceną brutto jaką Ryszard Kapuściński płacił za życie pełne podróży i przygód. I proszę - poniedziałkowa Gazeta Wyborcza przyniosła pewne wskazówki (zasada synchroniczności jest nieoceniona :).

Torańska i Domosławska rozmawiają z Alicją Kapuścińską, żoną reportera. Nie miała łatwego życia. Przeczytajcie, oceńcie sami. Tutaj jeden fragment:

"Najważniejsze dla niego były wyjazdy. Po nich?

- Praca nad książką.

A potem? Długo, długo nic i...?

- Gdzieś tam się znajdowałam. Myślę, że miałam swoje trwałe miejsce. Tak mi się przynajmniej wydaje.

Nie miałaś pretensji?

- Przecież on nie wyjeżdżał dla turystyki, dla przyjemności. Tylko do pracy. A ja wiedziałam, że muszę szanować jego pracę. Zawsze miałam głębokie przekonanie, że ta praca jest jedyną, którą chce i ma ambicje wykonywać. Nigdy nie powiedziałam mu "może byś nie pojechał" albo "wolałabym, żebyś został", albo wprost "nie jedź".

A chciałaś powiedzieć?

- Może i chciałam. Ale rozumiałam, że każdy wyjazd - mniej lub bardziej niebezpieczny - jest spełnieniem jego marzeń. I jedynym sposobem, w jaki chciałby się realizować. To co ja miałam w tej sytuacji do powiedzenia, no co? Powiedzcie.

Nie było go czasem pół roku, czasami po kilka miesięcy. Chodziłam do PAP-u prosić, by pokazywali mi, jakie depesze przysyła. Patrzyłam, skąd są, i dzięki temu mniej więcej wiedziałam, gdzie jest i co się z nim dzieje. Ta komunikacja z nim zawsze była koszmarna.

Mówił: wracam za sześć tygodni. I raptem okazywało się, że coś dzieje się w Mozambiku. Albo w Kongu, albo w Zanzibarze. Występował do PAP-u o zgodę, dostawał i jechał.

(...) I cóż z tego, że więcej go w domu nie było, niż był. Już tego nawet nie pamiętam. A może nie chcę pamiętać? Obecność fizyczna nie jest najważniejsza. Najważniejsze były klucze. Ojej, klucze! Klucze! - wołał przed wyjazdem. Zabierał klucze od mieszkania, pakował do walizki. Muszę wiedzieć - mówił - że mam dokąd wrócić. Wiedział, że ma dom, do którego zawsze, cokolwiek by się stało, może wrócić.

Zdjęcie z http://gu.us.edu.pl

2009-01-18T22:26:00.002+01:00

KAPUŚCIŃSKI I CENA PODRÓŻY

Co jest warto poświęcić dla podróży? - i ja stają przed takim pytaniem. Zaskoczyło mnie zza węgła. Niespodziewanie, choć przecież przeczuwałem, że trzeba na nie odpowiedzieć.

Czytam najnowszy Tygodnik Powszechny, a w nim recenzję biografii Ryszarda Kapuścińskiego (pióra Beaty Nowackiej i Zygmunta Ziętka, Wydawnictwo Znak). Michał Olszewski zastanawia się nad rzeczą, której w książce zabrakło.

"W przypadku człowieka, który większość swego życia spędził w podróży, musi się bowiem pojawić pytanie o cenę wyboru, pytanie, które zadaje sobie każdy korespondent. Zakładam, że cena miłości do świata i wiecznego reisefieber może być wysoka. Rzecz nawet nie w chorobach i wycieńczeniu fizycznym – o tych szczegółach również wiemy sporo.

Ważniejsze wydaje się pytanie, jak rodzina Kapuścińskich potrafiła sobie poradzić z trudem nieustającej rozłąki. Chciałbym wiedzieć, czy można pogodzić życie rodzinne i życie w podróży, czy też długotrwały, poważny wyjazd, obliczony na miesiące czy lata, a nie szybki wypad reporterski, wyklucza tego rodzaju kompromis i musi oznaczać osłabienie więzi.

A jeśli tak, jeśli nie ma dobrej podróży bez dramatu, to jak odnaleźć się po powrocie? Jak otworzyć drzwi mieszkania, w którym tyle miesięcy bez naszego udziału dorastało dziecko? (...) Chciałbym znać cenę brutto, a nie netto."

Też chciałbym poznać cenę brutto. Też mam wspaniałą żonę i córeczkę.

Na spotkaniu autorskim w Lublinie Jacek Pałkiewicz zapytany przez pewną panią czy żona puszcza go na niebezpieczne wyprawy, lekko się zdenerwował i odparł: "Wiedziała za kogo wychodzi". Coś mi się zdaje, że nie jest to najlepsza odpowiedź.

Zdjęcie ze strony: www.znak.com.pl

2009-01-12T21:56:00.003+01:00

GIENIECZKO I 100 DNI W ZAMRAŻALCE

W zamrażalce czyli na Syberii. Marcin Gienieczko wyruszył właśnie w podróż przez Syberię. Hasło jak w tytule mojej notki. Z okazji tej eskapady dziennik.pl przypomina jego poprzednią wyprawę przez góry Mackenzie w Kanadzie: spotkanie z niedźwiedziem, przeprawy przez rwące rzeki, Indianie i myśliwi żyjący z dala od cywilizacji.

Gienieczko opisał te przygody w książce "Pokonać siebie", która już leży w księgarniach. Dzienni.pl daje jej fragmenty, a w najbliższą sobotę opublikuje pierwszą relację z Syberii.

Przedrukowuje na zachętę kilka akapitów z "Pokonać siebie". Na forum dziennika.pl jeden z czytelników sugeruje, że Gienieczko to pozer - ma kłopoty z pokonaniem rzeki to łapie za telefon, przylatuje helikopter i już po kłopocie. Pozer czy śmiałek? Trudno powiedzieć bez przeczytania całej książki. Łatwo oceniać siorbiąc kawkę przed monitorem komputera w cieplutkim pokoju. Może taki smak ma przygoda w XXI wieku i nie ma co wymagać, żeby ktoś wędrował jak za czasów Jacka Londona...

"Czuję olbrzymi głód w żołądku. Kończą się zapasy jedzenia. Dziurki w pasku robię już co 6 dni. Przede nami kolejne wyzwanie - szybko płynąca rzeka Keele River. Na drugiej stronie stoi chatka. Nasze schronienie na noc . Jej widok tylko wzmaga pragnienie, żeby już tam być. Woda ma zaledwie 3 stopnie. Zakładam plecak. Uderzenie lodowatego zimna dodaje mi sił i chęci pokonania rzeki. Zanurzam się coraz głębiej. Nie mogę się odwrócić. Buty wypełnione wodą stają się coraz cięższe. Znalazłem się na środku rzeki. Coraz bliżej widzę drugi brzeg. Stawiam nogę na kamieniu i nagle olbrzyma fala uderza mnie w bok. Przewracam się, a spieniony nurt mnie porywa. Ciężki plecak nasiąka wodą. Płynę na plecach. Nie mogę zrobić żadnego ruchu. Mam zapięty pas biodrowy, który przesunął się na klatkę piersiową. Z trudem mogę złapać oddech. Zachłystuję się.

Woda wlewa się do nosa. Nie ma gruntu pod nogami. Plecak ponownie znalazł się pod wodą! Zaczyna mnie ogarniać panika. Woda wydaje się dość ciepła. Wiem, że to złudzenie - reakcja wychłodzenia organizmu. Widzę w oddali twarz Ruperta. Kanadyjczyk patrzy bezradnie, jak spieniony nurt niesie mnie z dzika wściekłością. Biorę głęboki oddech. Plecak znów wywinął kozła! Kijki porwała rzeka. Uderzam kolanami w podwodną skałę. Po raz trzeci plecak znalazł się pod wodą. Próbuję płynąć, jednak nie daję rady. Chcę sięgnąć po nóż, który mam przy pasie. Muszę odciąć plecak, inaczej zginę. Przede mną zakole rzeki. Ponownie uderzam kolanami o głazy. Tracę czucie w nogach i dłoniach, słabnie ciało. Woda traci impet. Nogi przesuwają się po kamienistym podłożu - czuję grunt! To niewielka łacha piaskowa ukryta pod powierzchnią rzeki. Wypycham się resztkami siły. Jest, jest! Dziesięć metrów przed mną rzeka spada do kanionu. Woda tam płynie niczym w wąskim przełyku ściśnięta ścianami wysokimi na 100 metrów.

Drżę z zimna. Rupert przywiązuje linę do dużej kłody drewna. Idzie z nią jakieś 100 metrów w górę rzeki i rzuca w moim kierunku.

"Martin, złap ją, złap!" Ściągam linę do siebie. Mój kompan wyciąga mnie na swoją stronę. Padam ledwo żywy. Po 24 dniach, przejściu 350 km docieramy do rzeki Carcajou. Stad zabiera nas helikopter do Norma Wells. Za sobą mamy pokonane pasmo gór Mackenzie. Canol zdobyty!"

Zdjęcie ze strony www.gienieczko.pl

2009-01-07T15:53:00.003+01:00

ZDJĘCIA KTÓRE NAŁADUJĄ CI AKUMULATORY

Wcale nie przesadzam, sprawdźcie na stronie National Geographic Adventure. Zebrali najfajniejsze zdjęcia przysłane przez czytelników. To nie wszystko, warto spojrzeć również na resztę fotek np. z wyprawy motolotnią nad pustynią w Nowym Meksyku.

Zdjęcie ze strony adventure.nationalgeographic.com

2008-12-29T22:01:00.002+01:00

SPRAWDŹ GDZIE KULE ŚWISZCZĄ

Polecam amerykańską stronę rządową: travel.state.gov . Warto tam zajrzeć jeśli wybieracie się w miejsca gdzie rzeczywiście jest gorąco lub media donoszą o zamachach, strzelaninach, zamieszkach etc. Informacje są szczegółowe (liczba ofiar, daty, precyzyjnie wskazane rejony zdarzeń) i wyglądają na wiarygodne.

Na pewno znajdziecie tam więcej informacji niż na stronie naszego MSZ (choć i ta oczywiście przyda się żeby sprawdzić przed czym ostrzega nasz rząd lub np. dowiedzieć się, że konsul powinien zadbać żebyśmy w razie aresztowania nie byli traktowani gorzej niż obywatele kraju w którym jesteśmy, ale nie opłaci naszych rachunków)

Witryna travel.state.gov przeznaczona jest dla obywateli USA, ale z różnego rodzaju porad np. dotyczących zdrowia w podróży może oczywiście skorzystać każdy.

Zdjęcie ze strony www.smh.com.au

2008-12-22T22:46:00.004+01:00

PELTON O PSACH WOJNY

W księgarniach pierwsza przetłumaczona na polski książka Roberta Younga Peltona - "Najemnicy XXI wieku" (angielski tytuł bardziej dosadny: "Licensed to kill. Hire guns in the war on terror").

Wydawca tak reklamuje książkę:

"Obłędna lektura, której autor zabiera czytelnika do mrocznego świata współczesnych najemników - od skalistych przełęczy na granicy afgańsko-pakistańskiej po afrykańskie kopalnie diamentów i skrajnie niebezpieczną drogę wiodącą na lotnisko w Bagdadzie. Najemnicy XXI wieku to nie tylko świetna relacja z dziennikarskiej wędrówki, to również wiele istotnych refleksji o sprywatyzowanej przemocy, która w coraz większym stopniu będzie obecna podczas konfliktów zbrojnych XXI wieku.
Peter Bergen, autor książek The Osama bin Laden I Know i Holy War, Inc.

Ciemna strona wojny z terroryzmem - to sformułowanie może się wydać aż nazbyt oczywiste, jak jednak inaczej określić świat prywatnych kontraktowców, najemnych żołnierzy i zwykłych świrów zarabiających stosy pieniędzy na tym, że zapewniają sute środki do życia najistotniejszym uczestnikom gry, a koła machiny wojennej wciąż się obracają? Jest to cyniczny, momentami zabawny a częściej przerażający świat, nikt zaś nie zdołał opisać go lepiej i wnikliwiej niż Robert Young Pelton.
John Rasmus, redaktor naczelny National Geographic Adventure."

Rzecz rzeczywiście zapowiada się bardzo ciekawie. Pelton to jeden z najodważniejszych poszukiwaczy przygód. Trudno zliczyć opresje z których wyszedł cało (porwanie przez kolumbijskich partyzantów) i śmiertelnie niebezpieczne, ale jakże pasjonujące, eskapady (udział w polowaniu na Bin Ladena).

Czasem drażni mnie jego wizerunek nieustraszonego twardziela. Szybko mu przebaczam, bo swoje przeżył.

Polecam witrynę Peltona: www.comebackalive.com

Na zdjęciu Pelton w rękach partyzantów (ze strony: http://adventuringandexploration.com)

2008-12-16T22:25:00.002+01:00

POZNAJ 12 ŁOWCÓW PRZYGÓD 2008 ROKU

To ludzie, którzy dotarli do ekstremum i wrócili z niezwykłą opowieścią - tak National Geographic Adventure zapowiada ranking największych ludzi przygody mijającego właśnie roku. Fascynująca lektura!

Oto tylko niektórzy z wielkich i inspirujących.

Ben Skinner - 32 - letni dziennikarz, który przez pięć lat przemierzał świat żeby opisać współczesnych niewolników, handlarzy żywym towarem i ludzi, którzy kupują ludzi.

François Bon - 36 - letni facet, który najpierw przez wiele dni wchodzi na górskie szczyty, żeby potem zjechać z nich w kilka minut. NGA docenił go za zjechanie (obejrzyjcie film!) z najwyższego szczytu w Ameryce Południowej - Aconcagua w Argentynie - szczytu na który wspinał się przez 11 dni. Teraz przymierza się do Mount Everestu.

Ashley Clements - 27 lat, pomaga ludziom dotkniętym przez wojnę i kataklizmy. Dociera do nich często przed dziennikarzami i innymi organizacjami humanitarnymi, robi zdjęcia, filmy, organizuje pomoc i pilnuje, żeby trafiła we właściwe miejsce. Ostatnio pomagał uciekinierom w Osetii i Gruzji.

George Steinmetz - przeleciał motolotnią nad Afryką robiąc wspaniałe zdjęcia.

Najlepszą dwunastkę wybrało 30 ekspertów: podróżników, odkrywców, sportowców,

2008-12-13T22:21:00.003+01:00

TERZANI, UŚMIECH I KARABINY CZERWONYCH KHMERÓW

Po haniebnie długim milczeniu, wracam i zapowiadam poprawę. Kilka dni temu w "Gazecie Wyborczej" wyszperałem recenzje obiecującej książki "Powiedział mi wróżbita. Lądowe podróże po Dalekim Wschodzie". Autor, Tiziano Terzani, był człowiekiem nietuzinkowym: pisał rewelacyjne reportaże, chwali go Kapuściński.

W 1976 r. usłyszał od wróżbity w Honkongu, że może umrzeć w 1993 r. więc nie powinien latać samolotem. Terzani uwierzył. Zrezygnował z łatwej i szybkiej metody podróżowania. Korzystał m. in. ze statków i pociągów (miesięczna podróż z Bangkoku do Florencji). Odkrył, o czym zapominamy: świat jest wielki.

"Wystarczy zrezygnować z samolotów, aby sobie uzmysłowić, jak bardzo zmieniają one proporcje. Tak, zgoda, redukują odległości, co jest bardzo wygodne, zarazem jednak minimalizują wszystko, łącznie z twym pojmowaniem świata. Tymczasem w rzeczywistości każdy mijany kraj ma własny charakter. Na jego spotkanie trzeba się specjalnie przygotować, trzeba się wysilić, aby poczuć radość podboju"

Terzani słusznie odpuścił sobie powietrzne podróże. W 1993 r. rozbił się w Kambodży helikopter z 15 dziennikarzami na pokładzie. Wśród nich był człowiek, który zajął miejsce Włocha.

Pisarz dał radę, która może przydać się każdemu z nas, nie tylko w dalekiej podróży. Kiedy Czerwoni Khmerzy wycelowali w niego lufy karabinów uratował go uśmiech. Wymachiwał paszportem i uśmiechał się mówiąc: "Jestem dziennikarzem, nie zabijajcie mnie. Poczekajcie na jakiegoś oficera politycznego, niech on zdecyduje". I dodał, że to była jedna z nielicznych lekcji życiowych jaki mógł przekazać dzieciom z czystym sumieniem.

Zdjęcie z: lepiccoleastuzie.splinder.com

2008-12-01T21:54:00.003+01:00

POSŁUCHAJ JAK SONIA I ALEXANDRE POUSSIN PRZESZLI AFRYKĘ

Bardzo ciekawa rzecz wygrzebana w sieci. Z podziwu otworzyłem usta, kiedy poczytałem o podróży francuskiego małżeństwa Sonii i Aleksandra Poussin. Przez trzy lata szli pieszo drogami, a częściej bezdrożami Afryki, od Przylądka Dobrej Nadziei do Kilimandżaro.

Jak sami piszą dokonali tego bez sponsorów i sztabu pomagaczy. I to styl ich przygody jest dla mnie najciekawszy. Piszą na swojej stronie:

"Nie było ekipy filmowej, żeby rejestrować wszystkie te spotkania i przygody. Alexandre i Sonia wszystko nakręcili sami, zaopatrzeni w statyw i kamerę DV.

Wyruszyli w drogę sami, bez sponsora ani zaplecza logistycznego. Nigdy nie spali w hotelu, a każde z nich niosło ze sobą tylko 7 kg bagażu, w tym 3 kg samego sprzętu fotograficznego i wideo. Żadnego ubrania na zmianę, z wyjątkiem skarpetek i bielizny. Dodatkowo podkoszulek na noc i moskitiera. Ani misek, ani sztućców. Ani przewodników, ani GPS.

Tak jak mówi to sam Alexandre: „Pomocy udzielają nam Afrykańczycy, którzy codziennie przyjmują nas u siebie i ratują. Tak naprawdę to nie idziemy bez pomocy. Jesteśmy całkowicie zależni”.

Cena do zapłacenia? „Kolki, pchły, nieprzespane noce, malaria. Trzeba pokornie godzić się, aby pić i jeść to, co jest nam ofiarowane, łapać choroby i robactwo, które grasuje pod chatach, być ciągle budzonym przez kozły w okresie godowym, pianie kogutów o północy lub przebiegające szczury, zrezygnować z intymności. Nagrodą jest spotkanie, wymiana. Bo jest wymiana: dużo dajemy z samych siebie, odpowiedzialnie odgrywamy naszą rolę gości: opowiadamy, przynosimy wieści z sąsiednich wiosek, rozśmieszamy, leczymy, doradzamy, pocieszamy…”

Napisali książkę, nakręcili film, można też posłuchać świeżego wywiadu z Aleksandrem. Nie zdradzę tajemnicy, że afrykańska wyprawa nie była pierwszą super przygodą jaką przeżył Aleksander...

Zdjęcie ze strony www.africatrek.com

2008-11-23T22:16:00.004+01:00

CORTO MALTESE I BAJKA WENECKA!

Z dużą, dużą przyjemnością zapowiadam: na początku grudnia wydawnictwo komiksowe Post rzuca do księgarni nowy tom przygód Corto Maltese "Bajka Wenecka". Jak już nie raz przyznawałem się na tym blogu, mam olbrzymią słabość do przygód Corto - pirata, awanturnika, romantyka. Zachęcam do czytania każdego kto się jeszcze z nim nie spotkał!

Post tak reklamuje nowy tom Corto Maltese:

"Wenecja - miasto, w którym rzeczywistość przeplata się ze snem i tajemnicą. Miasto pełne ukrytych zaułków i dawno zapomnianych miejsc. Przystań portowa dla wszelkiej maści tułaczy i wagabundów, gdzie krzyżują się ludzkie losy. Wenecja sektretnych stowarzyszeń, skrywających tysiące tajemnic gdzie od zamierzchłych czasów mijają się marynarze, filozofowie i magowie...

To tutaj Corto Maltese powraca, wabiony kolejnymi zagadkami i swoim niepohamowanym zapałem do przygód. Tym razem wodzony za nos przez tajemniczego Barona Corvo, Corto ma zdobyć klucz, który pozwoliłby mu odnaleźć legendarny Obojczyk Salomona - magiczny kamień poszukiwany przez masonów i szaleńców..."

Jednym słowem przygody plus sporo smaczków dla miłośników ezoteryzmu.

Na stronie wydawnictwa znajdziecie również wstęp do "Bajki Weneckiej" pióra autora Hugo Pratta: powiem jednym słowem - fascynujący.

Reprodukcja okładki ze strony Post

2008-11-18T23:03:00.003+01:00

EXPLORERS FESTIVAL CZYLI GRATKA DLA MIŁOŚNIKÓW PRZYGÓD

Po raz dziesiąty w Łodzi spotkają się podróżnicy i łowcy przygód. Jutro o godz. 18 rusza tam Explorers Festival. Pięć dni wypełnią spotkania, koncerty i filmy. W sobotę nagrodę Explorer dostaną najwięksi zdobywcy i odkrywcy, a nagrodę Camera Extreme artyści, którzy uwieczniają niezwykłe wyczyny.

Gdybym miał wybierać najchętniej posłuchałbym jak podczas wyścigów przygodowych masakrują się Piotr Kosmala i Artur Kurek członkowie Speleo Salomon Adventure Racing Team (środa), rozważył jak zdobyć sponsorów i pogodzić podróże z biznesem (piątkowy panel dyskusyjny "Biznes i pasja" z udziałem m. in. Colina Angusa - to gość, który okrążył ziemię wykorzystując tylko siłę własnych mięśni), zobaczył człowieka, który przez 208 dni przeszedł 11 tysięcy kilometrów przez dwanaście parków narodowych i 75 obszarów chronionych w USA i Kanadzie (Andrew Skurka, niedziela).

Ciekawych ludzi przygody będzie na festiwalu więcej. Kto może niech nie przegapi tej imprezy!

Na zdjęciu Colin Angus w akcji. Zdjęcie ze strony: www.pedaltheocean.com

2008-11-06T16:12:00.004+01:00

NATIONAL GEOGRAPHIC ADVENTURE: GDZIE JECHAĆ W 2009 ROKU

Jeszcze niedawno była super okazja żeby skorzystać z kursu dolara i za grosze zaprenumerować National Geographic Adventure. Przespałem okazje i najnowszy numer zobaczyłem w sieci.

W numerze m. in. ranking topowych miejsc na wyjazd w 2009 roku. W Afryce - Tanzania (polecają Serengeti), Ameryce Łacińskiej - Belize (kajaki), Azja - Nepal (znamienne hasło: "Everest dla wszystkich"), Europa - Prowansja w przygodowym stylu, Morza Południowe - Nowa Zelandia (ochrona zagrożonych gatunków).

Poza tym: raport o poszukiwaniach Stive'a Fossetta, reportaż z podróży autostopem transsyberyjską autostradą oraz tekst o 10 dniowej ekspedycji przez dżunglę na Sulawezi.

Zdjęcie ze strony http://adventure.nationalgeographic.com

2008-10-27T17:38:00.004+01:00

BRAD PITT ZAGRA LEGENDARNEGO AWANTURNIKA P. H. FAWCETTA

Szykuje się, mam nadzieję, fajny film. Pitt zagra w nim angielskiego awanturnika Percy Harrisona Fawcetta. Facet, to znaczy Fawcett, był barwnym człowiekiem: poszukiwał w Amazonii zaginionego Miasta Z i przepadł bez śladu w 1925 r; może założył w głuszy sektę. Historię Fawcetta i ludzi, którzy go szukali opisałem tut.

Zobaczymy czy "Lost city of Z" będzie podobne do produkcyjniaków w stylu "Mumii" czy może arcydzieło w stylu "Aguirre Gniew Boży" Wernera Herzoga. Premiera za dwa lata.

Zdjęcie (Pitt z prawej) ze strony www.filmpeek.net

2008-10-17T12:35:00.007+02:00

WOJOWNICY NA KILIMANDŻARO

Artykuł sprzed kilku dni, ale jeśli jeszcze nie czytaliście (i nie oglądaliście zdjęć) to zachęcam. Grupa niepełnosprawnych zdobyła Kilimandżaro. Ich wyprawę opisała Gazeta Wyborcza w tekście "Wojownicy na szczycie Afryki". Świetny tytuł! Świetny tekst! Ludzie, których skrzywdził los rzucają wyzwanie swoim ograniczeniom, walczą i część z nich wygrywają.

Warto pamiętać o tych wojownikach kiedy narzekamy na kiepską pogodę za oknem lub na to, że trzeba wstać rano i iść do pracy.

Oto jeden z fragmentów reportażu:

"Wieczorem narada, po której dzielimy się na trzy grupy: szybką, wolną i trzecią. Ta ostatnia to wózkowicze, którzy już pogodzili się z myślą, że nie będą na szczycie.

Ruszamy. Dołączam do szybkiej ekipy. Trzeciej grupy, w której są Piotr Truszkowski, Jarek Rola i Angelika Chrapkiewicz, już nie widzę. Z ich relacji dowiem się potem, że Angelika podróżująca w nosidle z plecaka musi zrezygnować na wysokości 5200 m. Nie może znieść niskiej temperatury. Ma kłopoty z krążeniem. I tak to dla niej wielkie osiągnięcie. Nigdy nie była tak wysoko.

Dwaj wojownicy na wózkach odpuszczają na wysokości 5100 metrów. Jarek nie jest w stanie złapać przyczepności pod kołami swojego trójkołowca. Na krawędzi krateru i tak czekałaby na niego wspinaczka, to miejsce pełnosprawni pokonują z użyciem rąk i nóg. Piotr Truszkowski wieziony na wózku w krytycznym momencie zeskakuje na ziemię i wchodzi na rękach. Rezygnuje jednak w tym samym miejscu, gdzie Rola.

Obaj czują, że przegrali. Ale już myślą o powrocie pod Kili. Jarek ma w głowie konstrukcję wyciągarki, która w połączeniu z jego wehikułem pozwoliłaby na pokonanie stromizn. Szukają już innej trasy."

Zdjęcie z www.gazeta.pl

2008-10-09T12:10:00.003+02:00

JEŚLI BIWAK TO W STYLU RETRO!

Żarcik wygrzebana w sieci. Na blogu hbemis.wordpress.com (z wymownym podtytułem "A Style Blog for the American Trad") znalazłem ciekawą zachętę: zostaw w domu kurtkę z North Face'a weź stary namiot i zaszyj się w głuszy.

Nie powiem, mam sentyment do dawnych lat kiedy to w super ciężkich traperach i plecakiem krówką wypełnionym konserwami zawiniętymi w śpiwór waciak, biegałem po górach. To były czasy!

Na wspomnianym blogu więcej zdjęć w co się można ubrać przed wyjściem na szlak.

2008-10-02T15:35:00.003+02:00

ZNALEZIONO WRAK SAMOLOTU FOSSETA

Świeżutka informacja w sprawie, która elektryzowała miłośników przygód na całym świecie. Jak doniosła Wirtualna Polska, ekipy ratownicze znalazły wrak samolotu, którym najprawdopodobniej leciał słynny milioner i poszukiwacz przygód.

Bellanca - samolot 63-letniego Fosseta - zaginął 3 września 2007 roku. Fosset wystartował nim z prywatnego lotniska w zachodniej Nevadzie.

Wrak samolotu znajdował się w górach Sierra Nevada w okolicach Mammoth Lakes (Kalifornia). Został zlokalizowany na wysokości ponad 3 tys m.n.p.m. Teraz w okolicach trwają poszukiwania ciała milionera.

Resztek samolotu od miesięcy poszukiwały najróżniejsze ekipy, żadnych sławy awanturników. Nie brakowało ludzi, którzy twierdzili, że Fosset sfingował swoją śmierć.

2008-09-30T16:40:00.003+02:00

AWANTURA O KANION COLCA

Polska wyprawa zeszła do niezbadanego dotychczas odcinka słynnego peruwiańskiego kanionu i jak pisze Wyborcza zaraz się pokłóciła.

Najpierw dwie ekipy (polska "studencka" i polsko-amerykańsko-peruwiańska "wyjadaczy")
konkurowały, która pierwsza przejdzie przez dziewiczy odcinek kanionu. Potem połączyły siły. Kiedy wyprawa zakończyła się sukcesem jej uczestniczy rzucili się sobie do oczu. Poszło o to kto bardziej przyłożył się do sukcesu, kto kogo uratował przed śmiercią i kto o kim wspomina w wywiadach.

Smutno-śmieszna historia w której niestety wziął udział Jerzy Majcherczyk. To człowiek, który 30-lat temu uczestniczył w pierwszej, legendarnej wyprawie do kanionu.

Na zdjęciu część wyprawy w kanionie Colca (Akademicki Klub Turystyczny Watra)

2008-09-25T14:17:00.007+02:00

JAK RZUCIĆ PRACE i RUSZYĆ W PODRÓŻ ŻYCIA

Czekam na mejle od osób, którym nie przychodzi do głowy podobny pomysł. Jak to zrobić z głową możemy poczytać na stronie "Przeprowadzka, czyli Magda i Przemek w podróży". To jeden z bardziej inspirujących kawałków jakie ostatnio czytałem.

Oczywiście zasadniczy problem to skąd wziąć pieniądze. Autorzy dają kilka porad, które bardzo przypadły mi do gustu (i przypomniały co sam powinienem robić):

- musisz być na 100% przekonany, że chcesz podróżować. Innymi słowy jaki masz cel/cele w życiu. Zdaje się, że to jedno z najważniejszych pytań jakie możemy sobie zadać :)

- każda złotówka jest na wagę złota. W wielu miejscach świata za 10 zł można przeżyć kilka dni

- żeby mieć pieniądze: zwiększyć dochód (np. zmienić pracę na bardziej płatną czy zastosować technikę "dziś dostałem wypłatę, kwotę X odkładam, a reszta musi mi straczyć do następnej wypłaty"), zmniejszyć wydatki (np. książki wypożyczaj w bibliotece, gazety czytaj w sieci, unikaj taksówek, jedzenie przynoś do pracy z domu, ogranicz kupowanie ubrań)

Szczegóły na www. Autorzy piszą z własnego doświadczenia, metody zadziałały. Byli bardzo zdeterminowani np. gromadzili pieniądze wynajmując pokój w mieszkaniu studentowi.

Na stronie jest też sensowna podpowiedź jak wyliczyć ile będziemy potrzebowali pieniędzy.

Jak przerwać pracę przeczytasz też na www.thecareerbreaksite.com

Zdjęcie autorstwa Przemka zrobione na Malezji

2008-09-16T19:37:00.005+02:00

CEJROWSKI O PODRÓŻACH, POŻYTKACH Z KOLONIALIZMU I O TYM KTO KOMU ROBI WODĘ Z MÓZGU

"Pan sobie zdaje sprawę, że pan głosi pochwałę podziałów rasowych?

Nie rasowych, tylko kulturowych, do cholery!!! Jak wam brak argumentów, to próbujecie z oponenta robić rasistę. Niech pan sobie przeczyta, co mówiłem wcześniej, niech pan dodatkowo przeczyta którąś z moich książek o Amazonii, bo rasistą jestem takim samym jak Jan Paweł II. Podał mi pan przykład Botswany, gdzie demokracja działa. I bardzo dobrze, niech działa, niech tamtejsze dzieci chodzą do szkół. Ale z drugiej strony nie ma takiego obowiązku, by wszyscy na świecie umieli czytać i pisać. W starożytnym Egipcie tylko kilku kapłanów czytało, nawet król nie umiał. I wszystko działało. Odgórna zasada, która obowiązuje wszystkich, to „Nie zabijaj” albo „Nie kradnij”. Ale nie ma zasady „Musisz umieć pisać”.

Nie ma też zasady „Musisz jeść”. Z perspektywy ciepłego pokoju w Europie głosi pan poglądy obrażające ludzi, którym los nie sprzyjał tak jak panu, bo urodzili się w złym czasie i w złym miejscu. Czy pana w ogóle interesuje coś takiego jak nędza, bieda na świecie, fakt, że miliard ludzi, między innymi w tych krajach, które pan odwiedza, nie ma dostępu do wody, że matki nie mogą rodzić dzieci w higienicznych warunkach, że dzieci nie mogą iść do szkoły? To jest los dwóch trzecich ludzkości.

Interesuje. Więcej niż połowę życia spędzam wśród biednych i wiem, że najlepiej dają sobie radę, gdy ich się zostawi samym sobie. Owszem, gdy wybucha wulkan, jest powódź, trzeba dać jałmużnę, przysłać jedzenie, koce – interwencja w obliczu katastrofy. Ale żadnych programów pomocy, żadnych długofalowych zasiłków."

To jeden z fragmentów wywiadu z Cejrowskim jaki dała w sobotę Rzeczpospolita. Nie czytaliście to przeczytajcie. Tytuł wielce wymowny: "Po co komu biały człowiek". Zaczyna się od klasycznego pitu pitu "dlaczego pan podróżuje", a potem robi się coraz bardziej gorąco i ciekawie. Momentami Dariusz Rosiak (prowadzi świetny program "Raport o stanie świata" w radiowej Trójce) i Cejrowski skaczą sobie do oczu. Ale ciągle rozmawiają o rzeczach super ważnych.

Cejrowski chwali kolonializm, przekonuje, że Afryka powinna znowu, na jakieś powiedzmy 200 lat trafić pod panowanie białych, twierdzi, że lepiej nie pomagać ubogim i tłumaczy czemu w Ekwadorze żyje się lepiej niż w Polsce.

Cejrowski może denerwować. I denerwuje. Często. Choć z częścią jego tez, ku własnemu zaskoczeniu, zgadzam się. Np. rzeczywiście jesteśmy na wyższym poziomie rozwoju niż ludy pierwotne.

Na zachętę kolejny fragment rozmowy:

"Gdy pan o mówi o tym, jak Indianie powinni dorosnąć do naszych wartości, to brzmi pan jak kolonizator. Pan się czuje kolonizatorem?

Ewangelia uczy, że mamy dbać nie tylko o własne dusze, lecz także o dusze innych – troska o zbawienie, czyli o najwyższe szczęście dla bliźniego mego. A ponadto rzeczywiście biały człowiek ma misję, bo dostał od losu prezent, dostał więcej niż inne rasy i to go do czegoś zobowiązuje. Mamy obowiązek się dzielić naszym dobrem, naszym moralnym dobrobytem. Kipling nazywał to „brzemieniem białego człowieka” – obowiązek cywilizowania ludów na niższym etapie rozwoju moralnego, kulturowego. One nie są gorsze, po prostu na ich terenie rozwój przebiegał wolniej lub inaczej i, gdy pojawia się biały, to jest okazja nadrobić zaległości. Cieszą pana dotacje unijne na nadrobienie zaległości komunizmu? No to mnie cieszy misja cywilizacyjna białego człowieka. Jeśli uważam, że nasze wartości są złe, to je zmieniam. Jeśli jednak uważam, że są dobre, to je propaguję wśród innych. To chyba poprawna konstrukcja etyczna, prawda?

I uważa pan, że biały człowiek ciągle ma mandat do narzucania innym swoich wartości, swojego poczucia dobra i zła, swoich systemów politycznych? Czy po XX wieku, wieku, kiedy biali wymyślili dwie najbardziej mordercze ideologie w historii i wyrzynali się nawzajem jak najwięksi barbarzyńcy, mamy mandat moralny, żeby uczyć innych jak żyć?

Narzucać czegokolwiek nie mamy prawa. Dobra się nie narzuca i nigdy przemocą. Dobro się powinno propagować. Co się zaś tyczy systemów politycznych, to chyba raczej pan uważa, że słusznie było najechać Afganistan, Irak, Jugosławię i zaprowadzić tam demokrację. Konkwista rzeczywiście nie była piękna. Ale pamiętajmy, że tam istniały wówczas totalitarne państwa Azteków czy Inków. Biały człowiek przyszedł i był traktowany trochę tak jak dziś armia amerykańska w Iraku – dla części ludności przyszedł wyzwoliciel, dla innych uzurpator i wróg, który chce podbić kraj i przejąć władzę. Tylko, że po konkwiście dość szybko pojawiło się miejsce we władzach dla autochtonów. I tak jest do dziś. Indianie i Metysi skorzystali z naszych wynalazków (takich jak szkoły powszechne czy dekalog) i nastąpił gwałtowny awans kultury.

Panie Wojtku, w Ameryce Łacińskiej miliony Indian ciągle żyją na poziomie wegetacji, są sponiewierani przez Metysów, pozbawieni szans na rozwój...Chce się pan powtrącać? Chce pan jednak wkroczyć z misją cywilizacyjną i przywołać Metysa do porządku? (śmiech).

Jest wiele przykładów tego, że Indianie sami sobie potrafią radzić, mają silne władze lokalne, konkurują z Metysami. Plemię Kuna w Panamie opanowało kraj, mają swoich posłów, mają banki, mają własne wyspy, mają wystawy swojej kultury na Manhattanie, Metysi nie mają tam wiele do powiedzenia. W Boliwii Indianin jest prezydentem, w coraz większej części kraju Indianie trzymają Metysów za twarz. W Gwatemali większość mieszkańców to potomkowie Majów – bardzo zwarte, prężne kultury. Znam miejsce, gdzie ksiądz Metys musi prosić Indian o pozwolenie na odprawienie mszy, bo kościół stoi na gruncie do nich należącym i wieczorem Indianie składają tam swoje ofiary z kóz.

A Afryka? Jak tam się panu podoba spuścizna kolonizacji?

Afryka po wycofaniu się białych kolonizatorów zniszczyła sama siebie. Zniszczyli zasoby, drogi, mosty, szkoły; mordują się milionami, prześladują narodowo, religijnie i rasowo. Potworne zbydlęcenie człowieka. I regres cywilizacyjny. Od roku 1950 w Afryce doszło do 21 wojen, liczba ofiar to prawie 20 milionów. Rasistowska rzeź w Rwandzie – ponad 2 miliony ofiar w ciągu zaledwie kilku dni z powodu oskarżenia o czary!! Afrykanie sami dla siebie są największym zagrożeniem. Uważam, że doskonałym sposobem naprawy tego zła byłoby przywrócenie dyktatury białego człowieka na czas jakiś.

Na jaki?

Nie wiem, może na 200 lat, może na 1000. Biały człowiek ucywilizował Afrykę. Czarny człowiek zniszczył to dobro.

A co zrobić z tymi nielicznymi krajami afrykańskimi, które – nie wiedzieć czemu – nie uległy, jak to pan nazywa, zbydlęceniu i osiągnęły sukces? Np. Botswana. Panuje tam demokracja, ludzie żyją jak na afrykańskie warunki na wysokim poziomie.

Cudnie, to w Botswanie już rządy białego człowieka nie są potrzebne. Ale w Afryce Południowej natychmiast trzeba przywrócić apartheid, bo on separował wrogie sobie grupy i w ten sposób utrzymywał porządek. I pokój.

A jeśli czarni się nie zgodzą, to co pan proponuje?

Pasek i po tyłku. Z bandytami się nie cackamy, obojętne czy bandyci biali, czy czarni, tak? No to podobnie w Afryce – proponuję, żeby w niektóre miejsca powróciły korpusy brytyjskie i zaprowadziły tam taki porządek jak kiedyś.

Akurat w RPA sami Afrykanerzy sobie doskonale radzili. Strzelając np. do uczniów w Soweto w 1976 roku, zabijając 500 nieuzbrojonych uczniów protestujących przeciwko nieludzkim warunkom, w jakich żyli. Wie pan, od kogo nauczyli się czarni w Kongo barbarzyństwa, złodziejstwa, korupcji? Od belgijskiego króla Leopolda i jego ludzi, którzy regularnie i bezkarnie dokonywali tam masakr i kradli wszystko, co się dało. Mobutu Sese Seko tylko kontynuował tradycję białych. Wie pan, ilu czarnych studiowało w Rodezji za czasów rządów Iana Smitha? Pięcioro. Ja rozumiem, że pan chce być wyrazisty, ale z tą bezwarunkową pochwałą białej cywilizacji w Afryce to pan przesadził. To jest obraz świata, w który nie wierzą już nawet sieroty po Imperium Brytyjskim w Londynie.

Bo tacy jak pan w londyńskich gazetach piorą ludziom mózgi, podając efekciarskie argumenty przeciwko koloniom. Zamiast pisać ściskające serduszko powiastki o pięciorgu studentów, niech pan uprzejmie napisze, ile szkół było w Afryce, zanim przyszli biali. Ile było szpitali, ile dróg bitych, którymi do tych szpitali można było szybko dojechać. A potem niech pan łaskawie napisze, że po przejęciu władzy przez czarnych liczba dróg bitych w Afryce spadła o 80 procent. Białe kolonie były doskonałym narzędziem cywilizacyjnego podnoszenia najbiedniejszych rejonów świata. I to nie biały kolonializm zniszczył Indie, tylko Ghandi. Błagam, proszę sięgnąć do statystyk, a potem ze mną rozmawiać o pożytku z wygnania białych."

Zdjęcie ze strony www.rp.pl (Rosiak z lewej)

2008-08-27T14:59:00.003+02:00

NA ŚWIECIE NIE MA JUŻ NIEODKRYTYCH PLEMION

W maju pisałem o wiosce odkrytej w amazońskiej dżungli, dałem zdjęcie zrobione z samolotu. Eksperci mówili o odkryciu jednej z ostatnich społeczności, która nie miała do czynienia z białymi. Zdaje się, że wszystko było wielką lipą.

Tak przynajmniej wynika z bardzo ciekawego i jeszcze bardziej przygnębiającego tekstu z najnowszego miesięcznika Focus. Jakub Mielnik cytuje przedstawiciela organizacji Survival International, która od 30 lat broni plemion: "Nigdy nie twierdziliśmy, że odkryliśmy nowe plemię, mowa była jedynie o tzw. nieskontaktowanych Indianach, którzy z rozmysłem unikają kontaktu z cywilizacją".

Na świecie jest ok. setki takich nieskontaktowanych grup. Lada chwila zostaną starci z powierzchni ziemi przez np. koncerny naftowe, które wynajmują najemników "oczyszczających" z tubylców teren przeznaczony pod inwestycje. W artykule pełno przykładów masakr Indian i nielicznych sukcesów broniących ich organizacji.

Artykuł opatrzony jest zdjęciami teoretycznie dzikich Indian palących papierosy, nalewających wodę z plastikowych kanistrów, pijących, a jakże, Coca Cole. Smutny widok.

Kiedyś największym marzeniem wielu podróżników było dotarcie do dzikich plemion żyjących pośrodku tropikalnej puszczy. Właśnie tak wyobrażałem sobie Wielką Przygodę. Teraz prawdziwa przygodą jest bronić ostatnich Indian przed nafciarzami, drwalami i skorumpowanymi rządami.

Na zdjęciu dziewczyna z indyjskiego plemienia Dongria Kondh, któremu też grozi zagłada. Źródło: www.survival-international.org

2008-08-22T12:25:00.003+02:00

FESTIWAL PODRÓŻNIKÓW "TRZY ŻYWIOŁY"

Zacznie się w sobotę 5 września w twierdzy w Srebrnej Górze. Piszę, bo program całkiem ciekawy. Będzie można m. in. pogadać z globtroterami (np. Michałem Witkiewiczem, facetem, który samotnie przeszedł i przepłynął pontonem wpoprzek Amerykę Południową), podziwiać zdjęcia pięknej i dzikiej Syberii, obejrzeć w dwóch maratonach nocnych podróżnicze filmy.

Jednym słowem moc inspiracji i okazji do wymiany doświadczeń.

Szczegóły znajdziecie na podroze.onet.pl

Zdjęcie Marka Rokowskiego, zapalonego nurka, wspinacza, pilota i żeglarza, oczywiście też gościa festiwalu (www.zanurkuj.com)

2008-08-18T11:23:00.003+02:00

BLOG Z WYPRAWY DO RWANDY

Warto spojrzeć pod adres: konradjestwrwandzie.wordpress.com.
Polecam, bo rzadko mamy informacje z pierwszej ręki o tym zapomnianym przez wszystkich i doświadczonym przez wojnę kraju.

Pan Konrad pojechał do Afryki na trzy miesiące, będzie pracował jako wolontariusz: uczył miejscowych korzystania z komputerów.

Na zdjęciu pewnie autor bloga ;)

2008-08-04T16:59:00.003+02:00

DZIEWIĘĆ OSÓB ZGINĘŁO NA K2 - cd.

Nowe wieści o jednej z największych tragedii w dziejach Himalaizmu. Na K2 zginęło pod lawiną jedenaście osób. Ratownicy dotarli do dwóch Holendrów, pozostali żywi uczestnicy wyprawy nadal są w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

"Lawina najprawdopodobniej zablokowała zejście - ocenia w TVN24 Krzysztof Wielicki, himalaista, zdobywca szczytu K2. - Apatia, brak decyzyjności, zrezygnowanie, brak tlenu i płynów, gęstniejąca krew na tej wysokości, z tym się zmagają ci, których uwięziła lawina. Sytuacja himalaistów na K2 nie wygląda dobrze - dodaje Wielicki."

Jak przypomina TVN24, na K2 w 1986 r. zginęło trzynastu himalaistów, w tym Polacy - Dobrosława Miodowicz-Wolf, Tadeusz Piotrowski i Wojciech Wróż.

O niebezpieczeństwa wspinaczki na K2 opowiada BBC himalaista Chris Bonnington.

Zdjęcie z pl.wikipedia.org

2008-08-03T16:58:00.001+02:00

DZIEWIĘĆ OSÓB ZGINĘŁO NA K2

Jest również czterech zaginionych himalaistów. W ten sposób najwyższe góry świata przypomniały, że nadal są groźne. Wypadki zdarzały się w Himalajach dość często, ale powoli zaczynaliśmy się przyzwyczajać, że na Mount Everest może wejść każdy. A jak nie wejdzie to go wniosą.

Na szczęście w tym przypadku uratował się szef wyprawy holenderski himalaista Wilco van Rooijan. Wśród zaginionych są Koreańczycy, Irlandczyk i Francuz.

Na razie nie wiadomo co było przyczyną nieszczęścia.

K2 to drugi najwyższy, po Mount Everest, szczyt na świecie (8611 m n.p.m.), leżący na granicy Pakistanu i Chin. Uchodzi za jeden z najtrudniejszych do zdobycia ośmiotysięczników.

2008-07-31T12:43:00.003+02:00

FOSSET ŻYJE?

Tak twierdzą niektórzy ludzie uczestniczący w poszukiwaniach zaginionego milionera-łowcy przygód. Cynthia Ryanz z US Civil Air Patrol mówi: Poszukuję zaginionych od 14 lat. Powinniśmy odszukać wrak samolotu Fosseta. Przy okazji znaleźliśmy sześć innych wraków samolotów. Jesteśmy dobrzy w tym co robimy.

Efektów nie przyniosły ani profesjonalne poszukiwania (ponoć największe w dziejach USA), ani wyprawy amatorów.

Nie ma żadnych dowodów, że milioner nie żyje. Cała sprawa niepokoi firmę ubezpieczeniową, która ma do wypłaty aż 25 milionów funtów odszkodowania.

Czyżby słynny zdobywca rekordów postanowił przeżyć największą przygodę życia i sfingował swoją śmierć?

Zdjęcie ze strony: news.sky.com

2008-07-21T16:34:00.004+02:00

WYWIAD Z PAŁKIEWICZEM, CZYLI O DŻUNGLI, POZERCE I AWANTURZE O AMAZONKĘ

Polecam ciekawą rozmowę z Jackiem Pałkiewiczem w "Rzeczpospolitej". Ciekawą, bo nie na kolanach.

Podróżnik tłumaczy czy pozuje na twardziela, czy jego wyprawy są rzeczywiście szaleńcze, dlaczego przepłynął Atlantyk w tratwie ratunkowej. I wreszcie fundamentalne pytanie: Niech pan wykrztusi wreszcie po co?

Jak zwykle Pałkiewicz serwuje opisy morderczych szkoleń dla komandosów, niebezpieczeństw, setek węży i pijawek, które czekają na podróżników. To może razić, jednak ja przełykam taką poetykę. Może dlatego, że sam pamiętam jak próbowałem pozbyć się pijawek na Borneo.

Tradycyjnie na zachętę fragment:

Dżungla nie znosi mięczaków

RZ: Cieszy się pan większą popularnością za granicą niż w Polsce, twierdzi pan, że we Włoszech nazywają go „secondo Polacco", drugi, po papieżu, Polak. Czy to nie zbytnie zadufanie? W Polsce wielu uważa pana za mistrza autopromocji...

Ale nie wszyscy, niektórzy znają moją wartość. Aleksander Gudzowaty powiedział kiedyś o mnie: „Gdyby Jacek urodził się w czasach Kolumba, to Ameryka Łacińska mówiłaby po polsku”. Ale rzeczywiście, gdzie indziej docenianie własnej wartości odczytuje się zupełnie inaczej, w Polsce taka postawa razi. Nic na to nie poradzę, nie stać mnie na fałszywą skromność.

Nie mam agenta od wizerunku, dlatego osobiście muszę dbać, żeby się dobrze sprzedać. Nie wystarczy czymś się zasłużyć, ktoś to musi jeszcze zauważyć i kupić. A ja mam dużo do sprzedania. A jeśli chodzi o tych, którzy wkładają moje relacje między bajki i twierdzą, że fantazjuję, tworzę podróżniczą poezję, to zapraszam ich do samotnego przepłynięcia Atlantyku łodzią ratunkową albo do przejścia Borneo od brzegu do brzegu, albo do dotarcia do bieguna zimna w temperaturze –50 st. C, albo do pokonania Sahary w temperaturze +50 stopni. Jak opuszczą cieplarniane warunki, łatwiej znajdziemy wspólny język.

Ja nie uważam, że pan konfabuluje, przeciwnie, podejrzewam, że przesadza pan w drugą stronę, w stronę szaleństwa. Chyba podobnie myślał dziennikarz z „The Guardian", skoro nazwał pański rejs łodzią przez ocean „karkołomnym wyzwaniem".

No właśnie, a przecież chodziło o to, aby nie złamać, nie skręcić karku. Nieraz krytykowano mnie za lekkomyślność i ryzykowanie życiem, a to nieprawda. Pedantycznie przygotowuję każdą wyprawę, ponadto wspomaga mnie bogaty bagaż doświadczeń, intuicja, instynkt. Dlatego nie lubię określania moich wypraw jako „szaleńcze". Komuś może się udać raz, dwa razy, ale nie więcej. Ja ciężko pracuję nad realizacją każdego projektu.

W wyprawie przez ocean zamierzałem udowodnić, że ofiara morskiej katastrofy, mając do dyspozycji tradycyjną szalupę ratunkową, może ocaleć, jeśli się nie podda. Bo moc ducha i pragnienie życia są w stanie pomóc uratować się niejednemu rozbitkowi. Nie miałem łączności ze światem zewnętrznym, nie posiadałem sekstantu, jedynie kompas. Podczas sztormu było ciężko. Nie jadłem, nie spałem, trząsłem się z zimna i ze strachu. Czułem się bardzo osamotniony, doświadczyłem lekcji głębokiej pokory.

Modliłem się do Boga, wręcz krzyczałem o pomoc, ponieważ wiara w krytycznych momentach wzmacnia morale człowieka. Nie ukrywam, że byłem gotów się poddać. Jednak nie skorzystałem z pomocy napotkanego statku. Odebrałem wtedy lekcję, która odzywa się we mnie w trudnych chwilach, ilekroć nawiedza mnie myśl o poddaniu się czy rezygnacji z trudnego przedsięwzięcia.

No właśnie, za to, co pan teraz powiedział, też pana nie lubią. Chyba jednak trochę pozuje pan na twardziela. Podobno podczas wypraw jest pan przesadnie wymagający, nie toleruje pan słabości u innych.

Rzemiosło podróżnika stało się dziś łatwiejsze, wymaga mniejszego wysiłku fizycznego. Ale nie znaczy to, że jest bezpieczniej. Jest po prostu inaczej. Tak jak kiedyś, także dziś podróżnik musi wykazać się nie tylko ciekawością świata i pasją, ale także wytrwałością. Z dala od wygód domowych ludzie ujawniają nieraz swoje ukryte słabości. Brak dyscypliny może narazić na szwank całe przedsięwzięcie. Właśnie dzięki pruskiej dyscyplinie mogłem doprowadzić do końca najtrudniejsze ekspedycje.

Widzę, że pan się sobie podoba, ta spartańska samokontrola, awersja do wygodnego życia, o domowych papuciach nie ma mowy.

No, nie do końca. Dobrze czuję się w komfortowym świecie, co widać najlepiej po tym jak mieszkam, we Włoszech i w Polsce. Bardzo sobie cenię dobrą kuchnię i wino.

Ale jednak ciągle nadstawia pan karku, pokonuje własne ograniczenia, przekracza granice możliwości. Niech pan to wreszcie wykrztusi: po co?

Po pierwsze, to moja pasja. Z tego nie muszę się tłumaczyć ani nie mam jak. Po drugie, to wiąże się z moją działalnością profesjonalną, z tego żyję, i to całkiem nieźle. A po trzecie, to się może kiedyś przydać, i to w nieoczekiwany sposób.

Kiedy stworzyłem we Włoszech szkołę przetrwania, potem uczyłem tej sztuki kosmonautów. Od lat prowadzę niekonwencjonalne staże dla jednostek antyterrorystycznych w najbardziej niegościnnych środowiskach na Ziemi.

Pyta pan, po co? A czy ktokolwiek może zagwarantować, że któregoś dnia polski dyplomata czy turyści w odległym zakątku świata nie zostaną uprowadzeni przez jakąś grupę bojówkarzy? Taka hipoteza nie jest wytworem fantazji. I wtedy właśnie zostanie wykorzystany oddział specjalny, a wynik interwencji zależeć będzie od stopnia jego wyszkolenia, znajomości obcego regionu, mentalności tubylców czy specyficznej taktyki.

(...)

Wróćmy do pańskich słynnych szkoleń.

Jeśli chodzi o dobór uczestników moich szkoleń, to zapewniam, że biorą w nich udział typowi ludzie bez twarzy. Oficjalnie wiadomo, że wszyscy mają za sobą szereg operacji ratowania i odbijania zakładników. Nie wolno wymieniać ich nazwisk. Nawet kraje, z których pochodzą, muszą pozostać tajemnicą.

Ostatni raz byliśmy w centrum szkolenia do walki w brazylijskiej selvie koło Manaus. Na początku wszyscy musieli przyswoić sporo teorii. A potem trzeba było nauczyć się orientacji, wiedzieć, jak pozyskać zaufanie tubylców, jak rozpoznać jadalne pąki palm, zbudować schronienie. Do tego dochodziły katorżnicze marsze, brak zabezpieczenia logistycznego, podłe warunki higieniczne, deprywacja, napięcie.

Wszystko było tak, jak zapowiedział pierwszego dnia instruktor: „Być może uznacie nasze metody za mało humanitarne, ale dżungla nie toleruje mięczaków. Nauczymy was paru rzeczy, które pozwolą wam zachować życie i pokonać przeciwnika. Będziemy was nieustannie nękać, poddawać ciągłej presji, zrobimy wszystko, żeby doprowadzić was do granic wytrzymałości. To będzie przedsionek piekła, przed którym ocalić może tylko determinacja i żelazna odporność”.

Nie wszyscy zaliczyli to piekło, do końca dotrwało nieco więcej niż połowa. Niektórzy nie wytrzymali, inni zostali złamani przez dezynterię, malarię, odwodnienie, skrajne wyczerpanie, udar cieplny.Czy uczy pan kursantów śmiertelnych uderzeń?Cywilów – nie.

Mając za sobą takie doświadczenia, jak pan traktuje programy z gatunku superrambo, którymi obficie częstuje telewizja?

Szczerze?

Tylko tak.

Te programy robione są pod kątem spektakularności, oglądalności, zahaczają o cyrk. A ja do cyrku nie chodzę.

Jeśli wybieram się na Borneo, to nie do Sarawaku, gdzie pokazuje się potomków łowców głów Dajaków w folklorystycznym skansenie. Bo wykreowane na użytek masowej turystyki komercyjne oferty „all inclusive” mogą zapewnić tylko iluzję egzotyki. Kiedy jadę na tę wyspę, docieram do wyizolowanych w interiorze autentycznych Dajaków, mających mgliste pojęcie o tym, że żyją w jakiejś tam Indonezji. I to jest mordercza, pełna ryzyka i zagrożenia wyprawa, którą Anglicy określają mianem „challenging", czyli próbą sił, wyzwaniem do pojedynku. Najmniejszy błąd sternika w ciasnych przełomach zdradliwej rzeki to niechybna katastrofa. Na podróżnika czyhają dziesiątki gatunków jadowitych węży, insekty boleśnie żądlące nawet przez ubranie, żądne krwi pijawki, a także zabójczy klimat i niezliczona ilość chorób tropikalnych. Podróż taka to nieustanne zmagania z żywiołem i własnymi słabościami. O jej cenie mówi dajackie porzekadło: „Kto czterokrotnie przepłynął w górą rzekę i spłynął z jej prądem, staje się starcem”. Po prostu zostawia się tam szmat swojego życia.

Zdjęcie ze strony www.rp.pl

2008-07-14T10:25:00.004+02:00

POSZUKIWACZE PRZYGÓD POSZUKAJĄ FOSSETA

Dziewięciu wspinaczy postanowiło odnaleźć ciało mulitmilionera, który zaginął niemal rok temu lecąc awionetką nad górzystym pograniczem stanów Nevada i Kalifornia - podaje onet.pl.

Poszukiwania ruszyły dzisiaj. Wspinacze sprawdzą zalesiony teren nad którym po raz ostatni widziano samolot milionera. Liczą na odnalezienie wraku maszyny. Podjęli wyzwanie choć wszelkie dotychczasowe próby odszukania Steve'a Fosseta spełzły na niczym.

W sierpniu spróbuje szczęścia inna ekipa poszukiwaczy przygód. Wdowa po bogaczu informuje, że nie ma nic wspólnego z tymi wyprawami.

O zaginięciu Fosseta pisałem tu

Zdjęcie ze strony: www.daylife.com

2008-07-08T15:17:00.006+02:00

HUGO-BADERA WYPRAWA ŁAZIKIEM PRZEZ SYBERIĘ

Jeśli lubicie przygodowe reportaże to polecam świeży tekst Jacka Hugo-Badera z Gazety Wyborczej. Cymes!

To historia podróży łazikiem po skutej lodem Syberii. Jak przeżyć noc i nie zamarznąć lub zatruć się spalinami, dlaczego bandyci rzucają cegłówkami w szybu samochodów no i niezła galeria ludzi z jakimi spotkał się Hugo-Bader.

Przypominam, że autor to niezły twardziel: m. in. przejechał na rowerze pustynię Gobi. Uwagi warte są też inne jego teksty, już nie podróżnicze, ale też awanturnicze (np. o wojnie jaką wypowiedział dresiarzom).

Na zachętę pierwsze akapity reportażu "Maską w stronę wiatru".

Modliłem się tylko, żeby w tajdze nie nawalił mi w nocy, i żeby nie spotkać bandytów. Moje prośby zostały wysłuchane w 50 procentach

Na pierwsze z tych nieszczęść byłem przygotowany, na drugie - nie. Byłem chyba jedynym wariatem, który przez ten straszny ocean lądu podróżował bez broni, do tego samotnie.

Ulubionym sportem miejscowych jest strzelectwo. Jadą normalnie, po prawej stronie drogi, ale kierownicę też mają z prawej, bo to samochody z Japonii. Kierownicę trzymają w lewej ręce, więc prawą bardzo łatwo wystawić przez okno i walić w biegu z tego, w co są uzbrojeni, do tablic informacyjnych, znaków drogowych i reklam.

We wschodniej Syberii nie widziałem jednego drogowskazu, który by nie był podziurawiony jak durszlak. Małe i duże kalibry, ogień pojedynczy, serie, a czasem ogromne wyrwy po śrutowej "armacie".

A co kilkadziesiąt kilometrów wrak spalonego samochodu. Na pewno zepsuły się w zimie, i to nocą, a ich zrozpaczeni właściciele podpalali je, żeby się ogrzać.

Jest mała szansa, że dzięki temu przeżyli.

Noc

Partacze.

Przed wyjazdem powinni zebrać informacje, jak przetrwać zimową noc w tajdze.

Zawsze stawiam samochód maską w stronę wiatru. Na wszelki wypadek. Jeśli wieje z innej strony, może tłoczyć trujące spaliny do kabiny.

Zostawiam samochód na wolnych obrotach, żeby grzał. Paliwa nie zabraknie, bo zużywa tylko około jednego litra na godzinę, a mam przecież co najmniej pół zbiornika.

To najświętsza zasada podróżowania w zimie samochodem na Syberii. Tankować tak często, żeby zawsze było co najmniej pół zbiornika. Jednak przed ułożeniem do snu zawsze wyłączam silnik. Za duże ryzyko. Wiatr zmieni w nocy kierunek i już się nie obudzę. Ale włączam budzik w telefonie. Co dwie godziny zrywam się i odpalam samochód, żeby popracował 10-15 minut. Nie chodzi nawet o to, żeby podgrzać kabinę, ale silnik i miskę olejową. I podładować akumulator. Już od 30 stopni mrozu nie ma szans, żeby bez tych manewrów auto rano odpaliło, bo olej silnikowy robi się gęsty jak plastelina. Raz przy takiej temperaturze dolewałem go do silnika, przy okazji uzupełniałem płyn hamulcowy i do wspomagania. Wszystkie były tak gęste, że nie chciały wylecieć z butelki.

Ale załóżmy, że rozładował się telefon i nie obudził mnie aż do rana. Trzeba rozpalić ognisko. Oczywiście nikt rozsądny nie podróżuje przez Syberię bez siekiery. Rąbiesz drewno i ustawiasz stos, ale nie podpalisz go nawet benzyną, bo jest straszny mróz, wiatr i wszystko uwalane w śniegu. Woziłem ze sobą w bańce gotową mieszankę benzyny z olejem silnikowym, w proporcjach jeden do jednego. Od tego zajmie się nawet mokre drewno.

Ale załóżmy, że utknąłem na zabajkalskich stepach, a nie w tajdze. Nie ma opału. Ale ja mam go ze sobą. Z Europy wiozę na Sybir karton drewna. Rzecz jasna nie chodzi o to, żeby pogrzać ręce. Głównie chodzi o to, żeby wziąć ognisko na łopatę (jest tak samo ważna jak siekiera) i wsunąć pod samochód, ogrzać silnik, a przede wszystkim miskę olejową. Równie dobrze mogę to zrobić palnikiem benzynowym. To bardzo proste urządzenie podobne do małego miotacza ognia, które kupiłem w sklepie z żelastwem za 600 rubli (60 złotych).

Ale załóżmy, że mróz był tak straszny, a spałeś tak długo, że akumulator rozładowałeś do zera. Ja mam drugi. W kabinie, gdzie jest znacznie cieplej. Nie muszę go nawet przenosić, bo połączony jest z pierwszym kablami. Wystarczy przestawić przełącznik.

Ale załóżmy, że samochód zepsuł się tak, że nie działa silnik, który cię grzeje. Nie możesz zamarznąć co najmniej do rana. Wprawdzie Sybiracy mają powiedzenie, że u nich nawet wroga samego nie zostawia się w tajdze, ale nie dotyczy to sytuacji drogowej i nocy. Ruch wtedy bardzo maleje, choć nie zamiera, ale nie ma takiej siły, która zmusiłaby rosyjskiego kierowcę, żeby się zatrzymał po zachodzie słońca. Boją się bandytów.

Najlepszym rozwiązaniem jest webasto, autonomiczne ogrzewanie napędzane małym silnikiem spalinowym, które grzeje niezależnie od pracy samochodu. Kosztuje tysiąc euro, więc poskąpiłem go sobie, ale mam małą maszynkę turystyczną do gotowania, którą rozpalam w kabinie, a przed pójściem spać gaszę, żeby oszczędzać gaz. W nocy grzeją mnie jedna albo dwie świece, które ustawiam na podłodze. Najniższa temperatura, przy której spędziłem noc w samochodzie, nad ranem spadła do minus 36 stopni, a w kabinie było tylko 15 stopni mrozu.

Oczywiście mam wspaniały puchowy śpiwór i puchową kurtkę, i zawsze zapas picia i jedzenia na kilka dni."

Zdjęcie ze strony www.gazeta.pl

2008-07-03T15:29:00.002+02:00

ZAMIESZKI W MONGOLII

Witam po małej urlopowej przerwie. Na dobry początek ostrzeżenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Otóż urzędnicy przestrzegają przed podróżami do Mongolii. W kraju tym polała się krew kiedy część mieszkańców zaprotestowała przeciwko komunistom, którzy wygrali wybory parlamentarne.

W Ułan Bator wprowadzono stan wyjątkowy. W stolicy Mongolii wyłączono ruch kołowy, a ruch pieszy jest pod ścisłą kontrolą wojska i milicji. Ponadto w całym mieście porządku pilnują oddziały wojska i milicji, a w godz. 22-8 obowiązuje godzina policyjna. Na czas stanu wyjątkowego w stolicy Mongolii wprowadzono zakaz używania urządzeń nagłaśniających.

Zamieszki w Mongolii nie przeraziły grupy młodych ludzi, którzy kilka dni temu spakowali plecaki i jadą na "wyprawę życzliwości" przez centralną Azję.

Zdjęcie ze strony www.tvn24.pl

2008-06-19T12:14:00.006+02:00

Z PLECAKIEM PO OBOZIE KONCENTRACYJNYM, CZYLI CZY JECHAĆ DO CHIN

Czy powinniśmy jeździć do Chin, Birmy, Wietnamu i nabijać portfele miejscowym dyktatorom? Niezbyt fajnie jest wędrować po kraju, którego mieszkańcy za byle co - np. przeglądanie niewłaściwych stron w internecie - mogą trafić do dziury w ziemi zwanej więzieniem. Pisałem o tym w marcu.

O tym jak zachować się przyzwoicie będąc turystą pisze najnowszy Tygodnik Powszechny. Oto fragment ciekawego artykułu:

"Dalajlama i działacze tybetańscy nie uważają zatem, że istnieje prosty związek między rozwojem ruchu turystycznego a umacnianiem rządów dyktatorskich.

Pani Aung San Suu Kyi – nagrodzona Pokojową Nagrodą Nobla przywódczyni opozycji birmańskiej – widzi to inaczej. Pani Aung od lat apeluje do zachodnich turystów, aby od jej kraju trzymali się z daleka. Turystyka, tłumaczy, „przedłuża trwanie birmańskiego reżimu, dlatego odwiedzanie Birmy jest równoznaczne z jego wspieraniem”.

Czy należy zatem spędzać wakacje w krajach, którym daleko do respektowania zasad demokracji i poszanowania ludzkich praw?

To dylemat trudniejszy niż się wydaje na pierwszy rzut oka.

Zwolennicy turystycznego bojkotowania dyktatur sięgają po mocny argument ekonomiczny: dochody z turystyki umacniają reżim, w mniejszym lub większym stopniu, ale zawsze. Przeciwnicy nie podważają tej opinii, ale zwracają uwagę na inny aspekt problemu, też zresztą materialny i równie, a może nawet bardziej ważny: na turystyce zyskują też zwykli ludzie – właściciele hotelików i barów, rzemieślnicy produkujący lokalne wyroby, sprzedawcy, kierowcy autokarów, przewodnicy. A że kraje dyktatorskie z reguły są biedne, dzięki turystom miliony ludzi zyskują środki do życia i o tym również warto pamiętać." Dalej jest też ciekawie m. in. o bojkocie przewodników Lonely Planet.

Równie kontrowersyjne wydają się podróże po dzielnicach nędzy Indii. Wystarczy, że zapłacisz i przewodnik pokaże ci jak żyje się za mniej niż dolara dziennie. Pisała o tym Gazeta Wyboracza.

Zdjęcie ze strony: www.gazeta.pl

2008-06-17T12:12:00.003+02:00

CHOROBA KAJAKARZA, ŚMIERĆ WOLONTARIUSZA

Za wspaniałą przygodę trzeba często słono zapłacić. Oto dwa zdarzenia z ostatnich dni.

Łowca przygód z Tasmanii płynął kajakiem wokół Papui Nowej Gwinei. To było prawdziwe wyzwanie: samotna wyprawa trasą o długości 4 tys. km. Andrew Hughes musiał jednak zrezygnować - złapał fatalne zakażenie nogi. Ma jednak nadzieję kontynuować przygodę.

David Evans, 61-letni nauczyciel pracował jako wolontariusz w Etiopii. Był alpinistą, uczestniczył w wyprawach do odległych miejsc np. wspinał się w Peru. Zginął w wypadku drogowym w stolicy Etiopii.

Przygoda albo zdrowie - wybór należy do ciebie.

Zdjęcie ze strony: http://tasmaniantimes.com

2008-06-11T12:18:00.007+02:00

BERNS, NIEMIECKI RABUŚ, ODKRYŁ MACHU PICCHU

Do tej pory wszystko było jasne: ruiny legendarnego miasta Inków odkrył w 1911 roku amerykański historyk Hiram Bingham. Życie i badacze płatają jednak niespodzianki i okazuje się, że Binghama ubiegł kto inny.

Międzynarodowa grupa badaczy przekopała się przez dokumenty i natrafiła na trop niemieckiego awanturnika i przedsiębiorcy Augusto Bernsa. Dżentelmen ten, a raczej łotr, na 40 lat przed Amerykaninem odnalazł ruiny Machu Picchu i ograbił je. Jednym słowem, 4 tys. zabytków znalezionych przez Bernsa to pewnie marna resztka skarbu Inków. Prawdziwe skarby wywiózł z dżungli i sprzedał Niemiec. Odsyp miały władze Peru, a znaleziska trafiły do kolekcjonerów i muzeów w Europie.

Głównym dowodem są zapiski i mapy Niemca. Dotychczas leżały spokojnie w archiwach. Na jednej z map Bernsa jest zaznaczone miasto Inków.

- Berns był jak wielu poszukiwaczy przygód z Europy. Byli ludźmi interesu, bez pracy i moralnych wątpliwości, którzy przyjechali do Peru żeby zdobyć jak największą fortunę - mówi AFP peruwiański historyk Carcelen Carlos.

To nie koniec historii. Jak pisze Gazeta Wyborcza "Greer znalazł też listę kontrahentów Niemca. Liczy na to, że są na niej również nabywcy zabytków i uda się je odnaleźć. Co prawda szanse na ich powrót do Peru są zerowe, bo opuściły kraj legalnie, ale przynajmniej dowiemy się, jakie skarby kryło Machu Picchu."

Pasjonująca historia, aż prosi się o sfilmowanie. Bardziej sensowna niż ta opowiedziana w najnowszym Indiana Jonesie.

2008-06-08T16:20:00.003+02:00

LESZEK CICHY I JEGO WYPRAWA ZDOBYŁA LODOWĄ GÓRĘ

To pierwsza polska wyprawa na najwyższym szczycie Arktyki Gunnbjorns Fjeld (3694 m npm). Przeczytałem o tym dzisiaj na stronie internetowej Rzeczpospolitej.

Na szczycie stanęli: 57-letni Leszek Cichy – kierownik wyprawy, zdobywca Korony Ziemi (chciałbym mieć taką parę w tym wieku); 44-letni Marek Kamiński, zdobywca obu biegunów w jednym sezonie, członek The Explorers Club; 25-letni Tomasz Walkiewicz, student Uniwersytetu Jagiellońskiego; 42-letni Mirosław Polowiec z Krakowa oraz 48-letni Ryszard Rusinek z Płocka.

Strona internetowa ekspedycji: www.lodowagora.pl

Pierwszy raz Lodową Górę zdobyła w 1936 roku duńsko - brytyjska ekspedycja.

Zdjęcie Gunnbjorns Fjeld: www.rp.pl

2008-06-02T11:42:00.004+02:00

MK TRAMPING: JAK ZAROBIĆ NA PRZYGODZIE

Jeśli jeszcze nie czytaliście w Gazecie Wyborczej, to warto - w poprzedni poniedziałek właściciel MK Tramping Mateusz Karasiński opowiedział jak założył firmę organizującą wyprawy trampingowe i jak sobie teraz radzi. W skrócie: dobrze.

Na początku wszystko odbywało się bardzo spontanicznie. Nie było ustalonych z góry tras, miejsca noclegu wybierał na miejscu. Teraz ma rzeszę współpracowników: przewodników po dżungli, wypróbowane szalki, firmy wynajmujące samochody terenowe.

MK Tramping ma miesięcznie przeciętnie 15-20 tys. zł zysku. Karasiński miał w 1995 roku 600 zł na start. Teraz otwarcie podobnej firmy kosztuje o wiele więcej, z biurem i pracownikami to nawet 100 tys. zł. Oczywiście można taniej - wystarczy zrobić stronę internetową i zbierać chętnych.

Idealny układ: Karasiński robi to co lubi i zarabia na tym pieniądze.